
دلتنگی یه درد خاصه... نه از اونایی که بشه راحت گفتش، نه از اونایی که با اشک تموم بشه. یه حسیه که انگار یه نفر، بیصدا از وسط دل آدم رد شده و جا گذاشته همه چی رو در سکوت.
منم مثل خیلیا، به ظاهر آرومم
ولی توی دلم غوغاست...
هر صدای زنگ، هر پیام، هر بوی خاک
همهش یه جور اشارهست
به چیزی که نیست ولی باید باشه.
نه سفرهای پهنه که منتظرم باشن
نه چمدونی آمادهست، نه بلیتی
ولی دلم راه افتاده… سالهاست.
میگن دلتنگی برای چیزی که نداری، عادیه
ولی دلتنگی برای جایی که روحت اونجاست؟
اون دیگه یه نوع سکوت دردآلوده
که فقط دل میفهمه…
و این دلتنگی، فقط محدود به لحظههای خاص نیست
هر صبح که چشم باز میکنم،
صدای قدمهای زائرها توی خیالم طنین میاندازه
انگار کوچههام پُر شدن از عطر خاک مسیر حرم،
اما خودم هنوز اینجام، دور...
نه از دل، نه از عشق، فقط از مسیر.
گاهی وقتا، با خودم زمزمه میکنم:
"ای کاش، یه روز، بیمقدمه،
درِ آسمون باز شه
و یه دعوت بیصدا،
منو ببره همونجا که قلبم سالهاست پنهان مونده."
و تا اون روز،
من با همین دلتنگی زندگی میکنم،
با خیالش نماز میخونم،
با نگاهش دعا میکنم،
با اسمش آروم میگیرم.
من همون زائرم که بیسفر،
دلش همیشه در مسیر کربلاست
بیاینکه قدم برداشته باشه...
✍️ سیدخانوم
پ ن: کسی که قلب و روحش رفته، جامانده نیست. جامانده کسی است که عشق و شور و طلب «زیارت اربعین» به ذهنش هم نرسیده و علاقه ندارد. اگر به هر دلیلی اشتیاق رفتن هست و شرایطش نیست خیری بوده و ثواب نیت را بردهاید، شاکر باشید و نگویید جاماندهایم.
[آیتالله جوادی آملی]
┄┅═══••✾❀✾••═══┅