
چشمانم که به عنوان "راز نگین سرخ" افتاد، قلبم تندتر زد. مثل کودکی که به یک جعبه جواهر مرموز رسیده باشد، دلم میخواست زودتر درِ این راز را باز کنم. سه هفتهای میشود که همراه این کتاب هستم، سه هفتهای که مرا به سفری عمیق و پر فراز و نشیب برد.
راز نگین سرخ برایم مثل یک تابلوی نقاشی است که با رنگهای خاطره و ایثار کشیده شده. نویسنده، با قلمی که گاه مثل نسیم لطیف است و گاه مثل صخره سخت، زندگینامه شهید محمود شهبازی را روایت میکند. از زبان مادرش، که هر کلمهاش بوی دلتنگی میدهد، و از زبان همرزمانش، که هر خاطرهشان، مدالی از شجاعت است.
اعتراف میکنم، گاهی در لابهلای صفحات کتاب گم میشدم. جزئیات زیاد و پرداختن به مسائل فنی جنگ، برای منِ زن، کمی خستهکننده بود. اما وقتی به روایتهای مادر و شهید میرسیدم، انگار دوباره متولد میشدم. صمیمیت و همدلی موج میزد و حس میکردم در کنارشان نشستهام و صدایشان را میشنوم.
راز نگین سرخ کتابی نیست که بتوانید سرسری از آن عبور کنید. مثل یک غذای اصیل ایرانی، باید با صبر و حوصله آن را مزهمزه کرد و از طعم تکتک لحظاتش لذت برد.
حالا که به پایان این سفر رسیدهام، دلم میخواهد از شما بپرسم: به نظر شما، "راز نگین سرخ" چیست؟ آیا این راز، فقط به یک نگین برمیگردد یا فراتر از آن است؟ آیا شما هم حاضرید قدم در این راه بگذارید و با شهید شهبازی همراه شوید؟