
فضا سنگین است؛ سکوتی که آرامش ندارد و طعم دلنشینی از سکون را تداعی نمیکند. بلکه پردهای است که سرزنشها را در خود پنهان کرده. نگاهها، زمزمهها، و گاهی فریادها، همگی به سمت من نشانه رفتهاند. گویی هر حرکت، هر تصمیم و هر سکوتی دلیلی برای محکومیتم است.
اما آیا واقعاً مرا میشناسند؟ آیا درک کردهاند که هر اقدامی که کردم، هر تصمیمی که گرفتم، از دل شرایطی بیرون آمد که شاید خودشان هم از پسش برنمیآمدند؟
دیگر نمیخواهم اسیر نگاههای تیز و قضاوتهای بیرحمانه باشم. بلند میشوم، سرم را بالا میگیرم و به آنهایی که سرزنش میکنند، میگویم: «کسی که هیچ اشتباهی نکرده باشد، بیاید و اولین قضاوت را بکند.»
اشتباهات من، بخشی از من هستند، اما همهی من نیستند. من به خودم اجازه میدهم اشتباه کنم، یاد بگیرم و رشد کنم. قضاوتهای دیگران نمیتواند مسیرم را تغییر دهد، زیرا میدانم که ارزش من، تنها به اشتباهاتم وابسته نیست.
سرزنش اگر آتش است، شعلههایش دیگر مرا نمیسوزاند. من امروز قویتر از آن هستم که در سایهی قضاوت دیگران زندگی کنم. به جای آن، در نور حقیقت خودم میایستم و آیندهای میسازم که از تمام این طوفانها عبور کرده باشد.
دیگر به آنهایی که مرا در سایهی اشتباهاتم زندانی میکنند، میگویم: «دیگر دست از سرزنش من بردار!