
#مِنبَر_برای_مِمبِر
موضوع محرم
در محضر زیارت عاشورا
قسمت چهارم
در جلسات اول، دوم و سوم از مقامات زیارت عاشورا گفتیم و دیروز مقامات را به پایان رساندیم و پرداختیم به مقام لعن. دیروز گروه اولی که مورد لعن قرار میگرفتند را برای شما عزیزان نام بردیم. امروز میخواهیم بپردازیم به گروه دومی که مورد لعن قرار میگیرند.
گروه دومی که لعن میشوند، منافقین هستند؛ کسانی که در دلشان بیماری است، کسانی که در مدینه شایعهپراکنی کردند، کسانی که در ماجرای صلح حدیبیه به خدا گمان بد بردند.
گروه بعدی، کسانی هستند که رسول خدا و خدا را میآزارند. اینها تا ابد در عذاباند. پیامبر فرمود: «کسی که فاطمه را آزار دهد، مرا آزار داده است.» اینها تا الیالابد عذاب میشوند.
گروه بعدی، شجرهی ملعونه هستند؛ یعنی کسانی که خانوادگی لعن میشوند، مانند آل زیاد، آل مروان، آل امیه.
گروه دیگر، کسانی هستند که حقایق دین را پس از نازل شدن، از مردم پنهان میکنند. شمر ۱۶ یا ۱۷ بار به حج رفته بود و نماز قضایی نداشت. اما چه میشود که جانباز جنگ صفین، کسی میشود که امام حسین را به شهادت میرساند؟
چه میشود که یک نفر در یک شب، اینچنین از این رو به آن رو میشود؟ چرا در زیارت عاشورا، شمر را لعن میکنیم؟ آیا به خاطر خودش یا وجودش؟ مگر نه اینکه او اکنون زنده نیست؟ ما شمر را لعنت میکنیم بهخاطر صفاتی که داشت، صفاتی که او را به جایی رساند که نوهی رسول خدا را به شهادت رساند. دوازده نفر برای شهادت امام حسین آمده بودند، اما تنها کسی که توانست امام حسین را سر ببرد، فقط شمر بود.
منکران حقیقت، ملعوناند. خیلیها حقیقت را بهخاطر غرورشان، یا برای اینکه پذیرش حق برایشان زیان مالی دارد، انکار میکنند. مبادا ما هم اینجا نشسته باشیم و شمر را لعنت کنیم، اما در عمل خودمان را نیز مستحق لعنت کرده باشیم.
قصهی هیئت آمدن ما این است که از همان ابتدا دست امام حسین را بگیریم و به مقامات والاتر برسیم. قرار است وقتی به هیئت میآییم، انسانی کامل شویم. ما میخواهیم از مثل شمر بودن، فاصله بگیریم. عجیب است که عمر سعد وقتی میخواست به لشکریانش بگوید به سپاه امام حسین حمله کنند، گفت: «یا خیلالمسلمین!» در حالی که روزی هزار نفر در فرات غسل شهادت میکردند. چه میشود که این انسانهای خوب، ناگهان حقیقت را انکار میکنند؟ نکند ما هم مانند آنها شویم.
هدف ما از هیئت آمدن این است که داستان یزیدیان را بفهمیم، نه صرفاً برای محکومکردن یزید که به جهنم رفته، بلکه برای اینکه رفتار خودمان، رنگ و بوی یزیدی نداشته باشد.
گروه بعدی، کسانیاند که زنان پاکدامن را بیعفت میخوانند و به آنان توهین میکنند. پیامبر فرمود: یکی از نشانههای جاهلیت در آخرالزمان در میان جوانان این است که به والدین یکدیگر توهین میکنند و ناسزا میگویند؛ این افراد در قرآن مورد لعن قرار گرفتهاند.
رفتاری از امام صادق علیهالسلام در تاریخ هست که تأملبرانگیز است. حضرت با یکی از یارانشان جایی میرفتند. این یار، غلامی سادهدل و اهل هند داشت. ناگهان به او ناسزایی گفت و به مادرش توهین کرد. حضرت فرمودند: «چه گفتی؟» عرض کرد: یابن رسولالله، مادرش بتپرست است. امام فرمودند: «اگر هم بتپرست باشد، هر قومی آدابی برای ازدواج خود دارند. این غلام، حلالزاده است.» این جمله را امام صادق دربارهی کسی که کافر بود فرمودند.
بعضی افراد، ناسزا گفتن برایشان مثل آب خوردن است. امام صادق علیهالسلام به آن یار فرمودند: «برو و دیگر اطراف من نگرد.» تا زنده بود، حضرت دیگر کاری با او نداشتند. دقت کنید، فرد بینماز پیش ائمه رفته و پذیرفته شده، شرابخوار نیز همینطور. اما ببینید که ناسزاگویی و توهین چقدر قبیح است که امام فرمودند: «دیگر نزد من نیا.»
گروه بعدی، کسانی هستند که عمداً مسلمانی را بکشند. گروه بعد، برخی بزرگان امت هستند که بیعلماند. گروه دیگر، دروغگوها. فردی خدمت امام رسید و پرسید: آیا ممکن است مومن دروغ بگوید؟ حضرت فرمودند: «ممکن نیست. دروغ، کلید گناهان است. نجات در راستگویی است. گرچه روزهای اول، سخت است، اما دروغ پشت دروغ میآورد.»
بحث لعن را تا اینجا داشته باشید. انشاءالله فردا ادامه خواهیم داد.
در پایان مباحث امروز، میخواهم یکی از یاران کمترشناختهشدهی امام حسین علیهالسلام را معرفی کنم: نافع بن هلال جُملی. او اهل وفه بود و در عراق به امام پیوست.
او از اصحاب امیرالمؤمنین بود و در جنگهای جمل، صفین و نهروان شرکت داشت. دلیر، فصیح و عارفی بود که در کربلا، از نخستین کسانی بود که با امامش به میدان آمد. او تیرهایی داشت که نام خداوند بر آنها نوشته شده بود، و هربار که یکی از آن تیرها را پرتاب میکرد، نام خدا را صدا میزد.
زمانیکه اب را به خیمه امام بستند.امان به نافع گفت برو و برای بچه ها اب بیاور. او رفت و پس از شکت لشکر دشمن ابی برای بچهها فراهمکرد. امام حسین اب را بین بچهها تقسیمکرد و خودشان نیز اب نوشیدند. نافع هم تشنه بود اما گفت چون می دانستم امام حسین تشنه است لب به آب نزدمتا اول سرورم اب بنوشد.
در شب عاشورا نافع رجزخوانی زیبایی انجام داد. روز عاشورا همسرش از رفتن او به میدان راضی نبود. امام حسین به او فرمود من بیعتمرا از تو برداشتم میتوانی برگردی. اما نافع گفت اگر برگردم جواب جدت رسول الله را چه بدهم؟
در میدان جنگ آنقدر جنگید که دستانش شکست. اسیرش کردند. او را به نزد عمر سعد بردند، در حالیکه زخمی بود و قامتش هنوز استوار. به او گفتند: "توبه کن از یاری حسین." نافع گفت: «به خدا قسم! خدا از قصد من اگاه است من ۱۲ نفر از شما را به درک واصل کردم و تعدادی را مجروح» او با صلابت سخن گفت. عمرسعد عصبانی شد و به شمر دستور داد تا سر از بدن او جدا کنند.
ان شاءالله امام حسین مارا هم بخرد و مال خود کند.
اللهم ارزقنا توفیق شهادت فی سبیلک
✍️سید خانوم
پ ن: سلامروزتونبخیر ان شاءالله عزاداری هاتون قبول باشه. دوستان از شانس ما زمانی که رفتیم صداوسیمای البرز دقیقا همون روزی بود که به صدا و سیما حمله شده بود. و همون شب پخش زنده تلوبیون شبکه البرز به مشکل خورد و ارشیوی از برنامه ما توی سایت ضبط نشد. اما من فیلممصاحبه رو ریکورد کردم و توی کاگالم منتشر کردم و پین شد. ادرس کانالم در ایتا👇
☕ @Miss_Cappuccino ☕✨✍️
میتونید مصاحبم رو ببینید. تازه دیشب
سno ☕✨✍️