
شب، حجابی سیاه بر چهرهی شهر کشیده بود و سکوت، چون مهمانی ناخوانده، در تمام زوایای خانه رخنه کرده بود. دلم گرفته بود، چون آسمانی ابری که بغضش در شرف باریدن است. کتاب دعا را برداشتم. امشب، بیش از هر شب دیگری، محتاج زمزمهی دعای مجیر بودم. انگشتانم را روی حروف سرد و بیجان کتاب کشیدم، انگار در جستجوی گرمایِ امیدی بودم که در قلبم رو به خاموشی میرفت.
"سُبْحَانَكَ يَا اللَّهُ..."
صدایم لرزید، بغضم ترکید و اشک، چون سیلابی بیامان، بر گونههایم جاری شد. هر کلمه، تازیانهای بود بر روح خستهام. یاد گناهانم، کوتاهیهایم و غفلتهایم، چون خنجری زهرآلود، قلبم را نشانه میگرفت. اما در همان حال، امیدی کمرنگ در دلم روشن میشد. امیدی به رحمت بیکران خداوندی که توبهپذیر است و بخشنده.
"اَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ..."
با هر بار تکرار این جمله، هقهقم شدت میگرفت. گویی آتش دوزخ را در مقابل چشمانم میدیدم و از اعماق وجودم، فریاد استغاثه سر میدادم. التماس میکردم، زار میزدم و از خدا میخواستم که مرا، این بندهی گناهکار و سرگشته را، از آتش قهرش نجات دهد و در آغوش رحمتش جای دهد.
در آن لحظات، حس میکردم که فرشتگان نیز در کنارم به گریه افتادهاند و برایم طلب آمرزش میکنند. و من، در میان سیلاب اشک و ناله، به آرامشی غریب دست مییافتم. آرامشی که میدانستم، تنها هدیهای است از سوی پروردگار مهربانی که در اوج ناامیدی، دستم را میگیرد و مرا به سوی نور هدایت میکند.