
راستش نمیخواستم اصلا در اینباره چیزی بنویسم و یا فکرش را بکنم، اما از ۴محرم هرروز به این موضوع فکر کردم و نشخوار ذهنی داشتم تا امروز که زیر پست یکی از دنبالکنندگانم یکی از همین دختران ایران دخالت بیجا کرد.
۴محرم ساعت ۶عصر بود. مراسم روضه تمام شده بود و با بچهها به محل کار همسرم رفتیم. سالگرد ازدواجمان بود و بعد از سالها دوست داشتم این روز را با خانوادهام خوش باشم و برای همسرم هدیهای بگیرم که یکی جفتپا وسط ذهن، روح و اعماق قلبم پرید.
اگر بگویم از آن روز به آن شخص و حرفهایش فکر نکردم دروغ گفتهام. از ۲۴ ساعت روز من حداقل ۱ساعت به او و حرفهایش فکر میکنم. به وقاحت نزدیکترین افراد زندگیام پی بردم که با دروغهایشان حال و روح مرا خدشهدار کردهاند و سفرهی دلشان را برای غریبهها پهن کردند.
آدم گاهی از یک نفر توقع ندارد اما وقتی از او رو دست میخورد قلبش تکهپاره میشود و سنگ روی یخ میشود. من ۴محرم سنگ روی یخ شدم... قسم خوردم که از آن فرد شکایت کنم و حال و روزش را سیاه کنم.
از ساعت ۷شب تا ۱۲ شب فقط گریه کردم. دست خودم نبود. بند دلم دوباره پاره شده بود وهمهی آن لحظات وحشتناک زندگیام مقابل چشمانم نمایان شده بود.
مدام فکرم درگیر بود. شب خواب به چشمانم نیامد به امید آنکه فردا کلهی صبح با اتحادیه تماس بگیرم و برای شکایت بروم.
تماس گرفتم و قرار شد ظهر به اتحادیه بروم. شال و کلاه کردم و طبق هرروز به باشگاه رفتم. دوستانم از چشمان بادکردهام حال بدم را حدس زدند. فقط توانستم بگویم که باید از یک نفر شکایت کنم و دیگر تاب و تحمل این همه بیعدالتی را ندارم...
راستش از همان لحظه که آن خانم خدانشناس به من جسارت کرد فقط در فکر شکایت بودم. سفت و سخت. اما با حرف دوستم جا خوردم. اصلا توقع نداشتم از دختری که هیچ شباهت ظاهری و باطنی با من ندارد این حرف را بشنوم.
دلداریام میداد و پشت سر هم میگفت:" بهخاطر محرم و بهخاطر امام حسین ازش بگذر..."
راستش کمی خجالت کشیدم. احساس کسی را داشتم که به همه درس صبوری میداد و خودش مردود شده بود.
او که نمیدانست من ۲ سال روی صبر را هم کم کرده بودم. مادرم همیشه میگفت:" تو چطوری انقدر صبوری کردی و دم نزدی؟" یکبار وسط نماز شرایط سختی را تحمل کردم. سکوت کردم. اشک توی چشمانم جمع شد و همان لحظه انقدر مستاصل شده بودم که سر به سجده گذاشتم و فقط امام زمان را صدا زدم.
حالا نمیدانم چرا انقدر کم طاقت شده بودم. قطعا میخواستم از صبوری آن روزهایم دوری کنم و دیگر به یادشان نیاورم.
خیلی توی فکر بودم. تا زمانی که سرد کنم و از باشگاه خارج شوم داشتم به تصمیم نهاییام فکر میکردم. شکایت کنم یا نه؟؟؟
پای راستم را که از در بزرگ باشگاه بیرون گذاشتم توی دلم به خدا گفتم:" فقط بهخاطر امام حسین و حرمت محرم از دستش شکایت نمیکنم اما خدا این رو بدون که هیچوقت نمیبخشمش و واگذارش میکنم به خودت..."
این روزها به حرف های آن خانم اصلا فکر نمیکنم فقط به بیوجدانی کسانی فکر میکنم که قلب مرا برای دفاع از خودشان شکستند و صافصاف توی چشمان من نگاه کردند. نمک خوردند و نمکدان شکستند.
از خدا نترسیدن بدترین بلایی است که میتواند سر هرکس بیاید...
خدایا مارا لحظهای به حال خودمان وامگذار...
پ ن: یه دوست خانوادگی داشتیم که بهم میگفت:" مهتا مدال صبوری رو باید بدن به تو? حالا کجاست که ببینه به ترک دیوار همگیر میدم"