
از مشهد مینویسم، شهری که امروز انگار صدای گنبد طلاییاش هم بغض کرده. خبر حمله به کرج را شنیدم و قلبم مثل همه ایرانیها لرزید. دلم پر کشید سمت خانهام، کرج؛ همان جایی که عزیزانم هستند، همان کوچهها و خیابانی که خاطرات کودکی و صدای نفس کشیدن مادرم، پدرم، خواهر و برادرم آنجاست.
اینجا کنار پنجره فولاد نشستهام و زیر لب دعا میکنم؛ شاید این آخرین زیارت امام رضا (ع) باشد، شاید آخرین باری باشد که آرامش دعا را نفس میکشم.
اما میان این بیم و امید، یک چیز را باور دارم: زندگی با تمام طعم تلخ و ترسهایش، هنوز جریان دارد. حتی اگر صدای موشکها بیاید، حتی اگر شهرهایمان زخمی شوند، ما با امید و عشق و مقاومت نفس میکشیم.
کرج عزیز، قوی باش. همه ما با همیم و با هم میمانیم. زندگی ادامه دارد… همینجا، در دل بارگاه و در قلب هر کوچه و خیابان ایران.
۱۴۰۴/۴/۲
#••✾❀✾••═══┅