پدرم مرد مشهوري است. روي ميز كارش يك كره‌ي زمين بزرگ دارد؛ با رنگ‌هاي سبز و آبي و زرد و قهوه‌اي. گاهي به اتاق پدرم مي‌روم و با انگشتم كره‌ي زمين را مي‌چرخانم و آرزو مي‌كنم روزي مثل او به قاره‌ها و كشورها و شهرها و جزيره‌هاي دوردست بروم. پدرم زياد سفر مي‌كند؛ كارخانه مي‌سازد، به نفتكش‌ها سركشي مي‌كند، درخت‌ها را قطع مي‌كند و با كشتي‌هاي بزرگ به سرزمين‌هاي دور صادر مي‌كند. چند شب است كه از اتاق پدر صداي سرفه و نفس‌تنگي مي‌آيد. يواشكي به اتاق مي‌روم. كره‌ي زمين بيمار است. با انگشت مي‌چرخانمش؛ خبري از رنگ‌هاي درخشان نيست. آسمانش با دود خط‌خطي شده و آب درياهايش چرب و سياه است. جعبه‌ي مداد شمعي را مي‌آورم؛ با رنگ آبي آسمان و دريا را پررنگ مي‌كنم، و با رنگ سبز روي خاك‌هاي ترك‌خورده جنگل مي‌كشم. كره‌ي زمين باز هم زيباست. از پنجره بيرون را نگاه مي‌كنم. هوا آلوده است؛ مردم ماسك زده‌اند و سرفه مي‌كنند. كره‌ي زمين را بغل مي‌كنم و مي‌بوسم و بهش مي‌گويم: «نگران نباش. اين‌جا جايت امن است. من و پدر مواظبت هستيم."پدرم مرد مهرباني است. امروز روي دهانش ماسك زد و به سفر رفت. قرار است به همه جاي زمين برود و درباره‌ي نجات كره‌ي زمين سخنراني كند. او يك قهرمان است.
