
در پسِ ازدحام این شهر شلوغ،
کمی آنطرفتر از غبارآلودهی هیاهوی آدمها،
کمی آنطرفتر از آسمان همیشه خاکستری،
آنطرفتر از ابرهای همیشه گرفتهی بیباران،
آنطرفتر از ساختمانهای بلندی که آسمان را به یغما بردهاند،
شهری است با آسمانی پر از ابرهای سفید، بدون هیچ لکهای از دود خاکستری.
انگار هنوز ابرها آنجا میخندند.
انگار هنوز دستهای آلودهی دود، حلقوم آنها را نگرفته است.
آنجا روزهایش با رقص خورشید بر دامن نیلگون آسمان شروع میشود،
و شبهایش...
با نور مهربان ماه بر پیراهن خالخالِ سفیدپوشِ آسمان به پایان میرسد.
و نوای آرام و هماهنگ جیرجیرکهای سبزهزار، یادآور امنیتی است که در این شهر، همه یکسان از آن بهرهمندند.
در کوچهپسکوچههای آرامش، خانهای ساختهام.
خانهام پر است از پنجره؛ پنجرههایی با شیشههای هفترنگ،
هفترنگِ رنگینکمان.
روزها، شعاع نور خورشید از پسِ هر پنجره همچون بانویی با دامن هفترنگ مینشیند بر روی گلهای قالی.
در خانه حیاط کوچکی دارم و وسط آن، حوضی آبی.
درون حوض چند ماهی کوچک زندگی میکنند.
اطراف حوض پر شده از شمعدانیهای صورتی و قرمز؛
جایی شنیدهام ماهیها عاشق بوی شمعدانیاند.
کمی آنسوتر، درخت اناری است با شاخههای سنگین؛
با وقار و متانت خاصی سر خم میکند تا لب حوض، انگار انار به ماهیها تعارف میکند.
در شهر من همیشه بهار است؛ همین یک فصل. همیشه رنگ برگهای درختانْ سبزِ تازه، پرشکوفه.
ولی گاهی میترسم؛
دلم برای تابستان با آن میوههای رنگارنگش،
برای پاییز با آن برگهای نارنجی،
برای زمستان با سفیدی برفهایش تنگ شود.
پس نه، بگذار همه فصلها باشند.
فقط... فقط... فقط
دروغ نباشد، سیاست نباشد، جنگ نباشد، بمب نباشد، مرز نباشد، فقر نباشد، ظلم نباشد و...
و مرگ نباشد،
و خداحافظی برای همیشه نباشد.
در شهر من که خانهام آنجاست،
همه بدون مرز در کنار هم زندگی میکنند.
حتی حیوانات بدون ترس از آزار، در اینجا زندگی میکنند.
بوی خوش صلح مثل عطر نان تازه از تنور درآمده فضا را پر کرده است.
صلح اینجا رنگ دارد، زنده است، نفس میکشد؛
مثل پرهای قو که در برکهای آرام شنا میکند، سفید.
مثل برف تازه باریده که هیچ ردی بر روی آن نیفتاده؛
صلحی سفید، سفیدیِ مطلق، بدون اما و اگر.
در آنجا،
در آن شهر،
در آن خانه،
به انتظار تو نشستهام.
اگر مرا ندیدی، گوش بسپار به نجوای بیتابِ باد.
مهسا — شهریور ۱۴۰۵