ویرگول
ورودثبت نام
Mahsa
Mahsaمن مهسا هستم ،پرستارم ،عاشق کتاب خواندن و گاهی نوشتن
Mahsa
Mahsa
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

پنجره و اشک

زنی ،هراسان ، مظلومانه

به دیوار اتاق تکیه داده.

از پنجره ،بی صدا ،درون اتاق را می نگرد.

در اتاق هیاهویی بر پاست.

پرستارها و پزشکان به درون اتاق می دوند.

زن ،همچنان ، آرام و بی صدا .

از گوشه پنجره ،درون اتاق را می کاود.

در سکوت محض فرو رفته است .

تنها نشان زنده بودنش ، مروارید غلتانی است که از دیدگانش به آرامی فرو می‌افتند.

به چه می نگرد؟

که اینگونه در خود فرو رفته است.

انگار ،جسمش را از خودخالی کرده است .

درون اتاق غوغایی است .

مردی جوان ، بر روی تخت .

در تقلا برای نفس کشیدن.

ترس در چشمانش سایه افکنده.

هر دم و بازدمش با دردی همراه است.

پرستار،ماسک اکسیژن را بر روی صورت مردجوان گذاشته.

صدای پرستار در اتاق می پیچد:«میثم جان ،ارام باش ،سعی کن فقط نفس بکشی ،هیچ چیز نگو.»

و باز تقلاهای مرد جوان بر روی تخت .

دست و پا زدنش برای نفس کشیدن .

انگار در آب غرق می شود.

ناگهان ،فریاد دکتر ،که از همه بلند تر است .

نظم از دست رفته محیط را بر می گرداند.

دکتر دستور می دهد که مرد جوان به آی سی یو برده شود.

و باز ،تصویر زن که اشک حسرت را با دهان باز فرو می دهد.

این آخرین تصویری است که از مادری تکیده ،به یادگار می ماند.

قاب پنجره تا ابد این آه پر کشیده از نهاد زن را در بر خواهد گرفت.

این تصویر مادری بود که شاهد لحظه پرواز فرزندش بر روی تخت بیمارستان است.

ومن آن پرستار بودم ،در اوج جوانی.

ومن شاهد تصویر آن مادر بودم .

وتا ابد شرمنده، که دستانم ناتوان بود ،در کمک رسانی به آنها.

همان دم رو به آسمان کردم و گفتم :«خدایا چه چیز در قبال لمس این لحظه به این زن خواهی داد.»

سال ها می گذرد از آن زمان.

ومن اکنون زنی جوانم.

ولی قسمتی از روحم جا مانده در درک آن لحظه.

مات درد نهفته در آن آهم.

مهسا 1404/02/02

بر
۱۷
۲
Mahsa
Mahsa
من مهسا هستم ،پرستارم ،عاشق کتاب خواندن و گاهی نوشتن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید