
کاش نقاش بودم ، آنگاه اولین تصویر از تو را ، که مانند روز در زوایای ذهنم جاریست بر روی بوم می کشیدم.
آن اولین روز را ، همان که تا الان اثرش باقی است.
تو را می کشیدم با همان آرامش و وقارِ نهفته در رفتارت.
کاش شاعر بودم ،آنگاه تورا در نغز ترین ابیات وصف می کردم.
کاش باد بودم ،هر روز و شب می پیچیدم در آن کوی و برزنی که تو در آنجا زندگی می کنی.
کاش آن کبوتری بودم که هر روز بر تراس خانه ات نشسته ،و تو رابی واسطه می بیند.
کاش ، کاش ، کاش ...
و کاش روح بودم ،سیال و روان .
جاری در زمان و مکان .
آنگاه هر دم در کنارت بودم بدون ترس از هیچ قانونی.
روزی این بدن را ترک خواهم کرد و اولین جایی که َپر خواهم کشید به سوی تو خواهد بود .
بدون ترس ،بدون توضیح ،بدون هیچ قانونی
به سوی تو خواهم آمد.
مهسا 1404/03/10