
برای تو مینویسم.
شاید بخوانی.
روحم را با خود بُردهای.
هیچ میدانی؟
خالی شدهام؛ خالیِ خالی.
تُهی.
منِ بدونِ منم.
در درونم صدایی میپیچد؛
انگار در سالنی تاریک و سرد فریاد میزنم.
هیچ نیست جز تکرارِ مداومِ وجودِ تو در من.
مغزم خالی است از من؛ فکر میکنم، تکتک نورونهای مغزم تصویرِ تو را یادآوری میکنند.
چشمانم اتاقکهایی خالی است؛ پلک میزنم
و باز هم و باز هم...
شاید چیزی ببینم؛
فقط تو هستی، تو!
بو میکشم؛ شاید بتوانم بویی از زندگی حس کنم.
نیست؛ هیچچیز حس نمیکنم؛
جز طنینِ عِطرِ حضورِ تو در رویایم.
لمس میکنم؛ انگشتانم را به سرتاسرِ وجودم میکشم.
شاید چیزی بیابم، اثری از زیستن.
نیست؛ چیزی نیست، جز انعکاسِ رَدّ حضورِ تو بر سرتاسرِ هستیِ من.
دهان باز میکنم چیزی بگویم؛ هرچقدر تلاش میکنم
هیچ بر زبانم جاری نیست؛
جز هجیِ جزءبهجزءِ حروفِ نامِ تو.
نفس میکشم.
ریههایم را پُر میکنم از هوا.
هوا؟؟؟
نفس؟؟؟
نفسی نیست، هوایی نیست، منی نیست.
من دفن شدهام؛ در هوای تو، در رویای تو، در...
سالهاست فقط در هوای تو نفس میکشم.
برای تو مینویسم.
شاید...
شاید بخوانی.
مهسا — آبان ۱۴۰۵