
از خیابان می گذشتم و در خیالم سیر می کردم
ناگهان مامور شهرداری را دیدم که سر شمشاد های سبز را با اَرّه میزد.
نمی دانم ،لحظه ای صدای آن شمشاد های جوان بود یا صدای داد اَرّه .
فکر کنم شیون شمشادک ها بود که توجهم را جلب کرد
چرا کسی نمی شنود این ندا را ؟؟؟؟؟
شمشاد ها سوزش تیغ اَرّه را فریاد میزنند ولی هیچ کس اهمیتی نمی دهد .
فریادشان در سرم می پیچد ، غوغا به پا میکند.
خوب که گوش می دهم ،صدای ریزش اشک هایشان را هم میشنوم.
کاش میتوانستم کاری بکنم.
برای لحظه ای چشم هایم را میبندم .
سفر می کنم در دنیای خیال ،دور می شوم از عالم پر هیاهوی بیرون.
تصورمیکنم، جهانی را که در آن انسانی نیست .
طبیعتی بدون وجود آدمی .
چه سکوتی در این عالم حکم فرماست .
فقط آنچه شنیده میشود ،صدای بکر طبیعت است.
صدای ریزش آب ،صدای پر زدن بال پروانه ها
صدای تنفس آرام درختان ،.....
چه آرامش لطیفی اینجاست.
دیگر انسانی نیست که صدای جنگ را در عالم بر پا کند ، کارخانه ای نیست ،ماشینی نیست که حلقوم طبیعت را با دودش خفه کند.
زمین و زمان دارد نفس میکشد.
دیگر انسانی نیست که حیوانات را شکار کند .
دیگر هیچ مورچه ای در زیر پای هیچ آدمی له نخواد شد.
دیگر هیچ پرنده ای در قفس اسیر نخواهد شد .
دیگر هیچ درختی با تبر قطع نخواهد شد .
دیگر هیچ گوسفندی سرش بریده نخواهد شد .
دیگر هیچ کجای این عالم بر سر قدرت ویران نخواهد شد .
ودیگر....ودیگر....
ودیگر هیچ شمشادی از درد اره گریه نخواد کرد
طبیعت بدون جنگ و نابودی ،بدون انسان در کنار هم زندگی خواهد کرد.......
مهسا1404/05/12