
زبان به شکوه گشوده ام.
که دل لبریز از اشک است.
درونم غوغایی بر پاست.
تمامی خشم درونم ، می شود یک آه.
آهی که در پشت پنجره چشم محبوس شده.
پنجه می کشد ،با درد بر دیوارشیشه.
شیشه چشم را تاب نیاورده ، ترک برداشته.
و آه ، که پیک آتش درون است.
می شود اشکی داغ .
فرومی نشیندبر گونه هایم.
و باز .....
باز، آهی دیگر......
مهسا 1404/02/13