
در من کبوتری است،سفید بال
زندانی ،در کنج قفس تن
در من ،دخترکی است ، جاری
بهار گون و ،بهار نام و،بهار وش
در من ،عروسی است ، پنهان
هر دم ،از زوایای وجودم دلربایی می کند.
کبوتر ی،در تنم بال بال می زند
بی قرار است
دخترک ،هر روز و هر ساعت مو پریشان می کند
در بادهای بهاری
همچون هوای اردیبهشت ،هر دم دلم را به رنگی می آویزد.
گاه به رنگ شکوفه های بهاری، گاه به عطر بوی تو که در باد می پیچد.
و عروس ،عروس وجودم، هردم ،بزک کرده
تو را به انتظار نشسته
تو را می طلبد ،سال هاست که بر محراب دل چله گرفته.
از در در آی ،ای آفتاب سرزمین غروب گرفته ام.
مهسا 1404/02/28