
تنها، نه اینکه کسی نیست، نه.
همهجا پر است از ازدحام.
خانه شلوغ است، پر است از آمدنها و رفتنها.
خانه شلوغ است، پر است از فریادها و دادها.
خانه شلوغ است، پر است از سایهی بودنها.
خانه شلوغ است، ولی ...
پر است از تنهایی و تنهایی و تنهایی.
خانه شلوغ است، ولی...
ولی تا میخواهی گره کوری که گردن را میفشارد و نفس را بند آورده باز کنی، خانه خالی میشود.
هیچ نیست، هیچکس نیست.
و تو خود با گره ای در گلو، نفس تنگ را فرو میدهی.
خانه شلوغ است، ولی...
ولی وقتی تا حلقوم لبریزی از حرف و...
و فقط نیازمند لحظه ای همدلی .
ناگهان خانه خالی میشود.
خانه پر است، ولی همهجا سایهای از بودن را میبینم.
مثل بودنِ مادر
مثل بودنِ پدر
مثل بودنِ برادر
مثل بودنِ عشق
ولی همه توهمی از بودناند.
خانه شلوغ است، پر است از همهمهی تکرار تنهایی.
تنها، نه اینکه کسی نیست، نه.
تنها، در شلوغیِ پُرازدحامِ سایه ها ، تنهایم.
مهسا تیر ۱۴۰۵