زنجیر سکوت.

به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

چقدر این خانه پر شده از سکوت،

سکوتی عمیق، همچون اقیانوسی ژرف و بی‌انتها،

سکوتی پررمز و راز.

به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

چقدر این خانه تاریک است،

تاریکی‌ای که نور چشمانم را روشن‌تر می‌کند

و من در تاریکی عمیق سکوت دنیای تو غرق می‌شوم.

به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

گمان کردم تو را یافته‌ام،

ولی خانه خالی بود.

انگار خیلی وقت است که موجودی به اینجا قدم نگذاشته است.

در و دیوارها پر از گرد و غبار خاطره است.

به دنیای تو قدم گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

گمانم این بود که تو را یافته‌ام،

ولی…

یافتم که به دنبال پوچی بزرگی می‌گردم.

تو سال‌هاست که گم شده‌ای

و من انعکاس تصویرت را در رویای آینه دیده‌ام.

به دنیای تو قدم گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

صدای روحت را شنیدم،

عمق دیدگان پرتمنایت را لمس کردم،

ولی…

سکوت تو همچون زنجیری،

بال‌های پُر از پرواز مرا به اسارت می‌برد.

به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.

من روحم را به تو بخشیده‌ام.

سکوت را بشکن.

تو را خواهم یافت.

مهسا

تیر ۱۴۰۵