
دلتنگ تر از آنم که توان نوشتن داشته باشم.
ولی باز هم همه ی راهها به کاغذ و قلم ختم میشوند.
هیچکس را حوصله ی آن نیست که مداوم از تو برایش بگویم .
هوا دم کرده ،آسمان ابری است ،ابرها میبارند و تهی میشوند از دلتنگی.
ولی من هر لحظه پُر می شوم از بغض و اشک .
کودکی شدهام که بدون توضیح فقط تو را میخواهد.
بی اختیار فقط حروف را سر هم میکنم ،شاید ذهن بی قرارم راه خانه را بیابد.
من گم شده ام ،در هزار توی عشقت مرا سرگردان رها کردی !!!!
کجایی؟راه خانه را نشانم بده.
تو خود گمشده ای.
من راه از که میجویم؟
ای که برایم شدهای نفس،دمی مرا مهمان قلبت نمیکنی؟زمان تنگ است و در گذر .
در آرزوی دیدنت سر تا به پا چشم شده ام ،از در, در آی.
مهسا1404/01/26