
از دور خانه ات را نگاه می کنم ، لذت می برم.
تصور می کنم ، تو در آنجا آرام خوابیده ای.
بی اراده ،از راه اداره ، ناگاه خودم را در نزدیکی خانه ات می بینم.
وچه غریب است حال و هوای عاشقی.
تو خوابی و بی خبر .
ولی یک نفر عاشقانه ، خسته ، زیر باران ، خانه ات را تماشا می کند.
چیست این کشش؟
نمیدانم.
جاذبه ی عجیبی است .
جذب می شوی بی اراده .
به هر آنچه متعلق به اوست.
ولی تو خوابی،
خوابی!!!!!
ولی من بیدار.
مگر خواب می آید به این چشمان.
از آن شب که اشاره کردی و رهایم ساختی.
خواب با چشمانم قهر کرده.
در زیر باران برایت اینچنین عاشق شدن را تمنا کردم.
آه ، درد بی درمانی است........
مهسا 1404/01/29