
زنی با موهایی بلند ،پریشان در باد،ردایی از حریر سفید برتن ایستاده در زیر نور ماه.
در چشمان سیاهش انتظار همچون مروارید سفید می درخشد.
تنها همچون غزالی زیبا می خرامد در صحرا .
خستگی در صورت زیبایش طنین انداخته.
نگران است ،نمی دانم از چه؟به هر سو پریشان نگاه می کند،چیزی را می کاود...
دستانش در عین ظرافت از قدرتی عجیب خبر میدهند.
نیک که می نگری او تصویر زن ایرانی است .
خسته از تجربه دنیای زمخت مردانه.
خسته از لمس نگاه های هرزه ،نگاه هایی که بدون حفظ حریم احساسش، مرز قلبش را لمس کرده ،به او به دیده هوس نزدیک شده اند.
آری ،او تصویر زن ایرانی است ،که خیلی وقت است طبیعت زیبایش را در پشت نقاب آهنی پنهان کرده ،زنانگی و ظرافتش را فراموش کرده .
تا ...
تا بتواند در این کشور سخت مردانه زندگی کند.
آه که چقدر خستگی در نگاهش نهفته است.
آه که چقدر فریاد در گلویش خفته است .
آه که چقدر رویا ی پرواز را در سر پرورانده است.
روزی خستگی را از تنت بیرون خواهم کرد .
روزی تمام فریاد ها را رها خواهی کرد .
روزی آزادانه در باد پرواز خواهی کرد ........
مهسا1404/01/13
مهسا1404/01/13