درد سکوت

گاهی آرزوها یت آنقدر کوچک و پیش پا افتاده است، که از یاد آوری دایمشان خجالت می کشی.

گاهی کسی آه می کشد در حسرت نداشتن پدر .

و گاه تو همان دم ،آه می کشی که پدر هست ولی...

ولی انگار که خیلی وقت است که نیست!

گاهی بودنش در زندگیت مثل این بوده که نبوده.

دردش بیشتر از آن است که تو پدرت را از دست داده باشی.

گاهی نانی هست که شکمت را سیر کند ، خانه ای هست که پناه جسمت باشد ،لباسی هست که پوشش تنت باشد ، ولی ، ولی.....

ولی گوشی نیست که آرام و بی چشم داشت ،بدون قضاوت تو را بشنود.

دستی نیست که گیسوانت را مهمان سخاوت پدرانه اش کند.

دلی نیست که برای دلتنگی های تو تنگ شود.

شانه ای نیست که تو بدون ترس سر بر آن نهی و اقیانوس چشمانت را بر استواریش بریزی.

نیست ،هیچ نیست جز تنهایی پر از هیاهوی های تو خالی .......

مهسا 1404/04/9