
شهر در آرامش بود.
خانه نیز آرام.
کودکی در آغوش خوابیده.
دختری آرام میبندد کیفش را تافردا.
باز در مدرسه از سر گیرد درسش را.
شهر در آرامش مهتاب غرق است.
فردا، با سلام خورشید.
همه بیدار شدند.
شهر بیدار شده.
دخترک در مدرسه می آموزد درسش را.
دختران با خنده می خوانند درس بابا آب داد.
مدرسه رنگین است .
از صدای خنده.
از صدای شادی.
دختران می خوانند: بابا آب داد.
نا گهان ....
بووووووم ...
و دیگر نور رفت.
رنگ رفت.
همه جا پر دود است.
همه جا ویران است .
خورشید کجاست؟
خنده های دخترک گم شد؟!
همه جا پر خون شد!
دخترک پر زد و رفت.
کیفش مانده به جا.
برگ های دفتر شده رنگین با خون.
جنگ است؟
بووووووم...
دخترانم ،ای وای...
کودکانم، ای وای...
مهسا فروردین ۱۴۰۵