
دلتنگی هایم همچون کهکشانی بی پایان ادامه دارد .
نمی دانم ، نمی دانم از چه دلتنگم.
نمی دانم برای چه دلتنگم ؟
حس می کنم به روحم هوا نمی رسد .
همه چیز به شکل گیج کنندهای بوی نای دلزدگی میدهد.
خنده هایم ،طعم نان بیات شده می دهند.
اتاقک ذهنم پر شده از تارهای بهم تنیده خاطراتت.
چقدر این تارها چسبنده و دست و پا گیرند .
به هر طرف که رو می کنم تمامی سلول هایم را پوشانده اند.
و مرا ...
مرا با خود می برند به عمق باتلاق خیالت .
ومن ...
من دم به دم فرو می روم ،غرق می شوم .
ودیگر حتی تقلا هم نمی کنم ، آرام ،آرامِ آرام پایین وپایین تر می روم.
اجازه می دهم در تمامی تنم خاطراتت رسوخ کنند.
در بی هوایی، عجیب نفس میکشم!!!
باز آزاد می شوم از هر آنچه دلتنگی است .
باز تو را میبینم.
باز تو را می شنوم .
باز تکه تکه ی وجودت رادر سلول به سلول روحم حک میکنم.
همینجا می مانم .
اینجا آرامم .
اینجا خانه من است .
من ،تنیده در خاطرات تو ،نفس میکشم.
نفسسس میکشم....
مهسا شهریور ۱۴۰۵
مهسا شهریور ۱۴۰۵