
خستهتر از همیشه نشستهام؛
آنقدر خسته که انگار تمامی کوههای جهان را بر شانههایم گذاشتهاند.
در چشمانم سوزش نرمی موج میزند،
انگار اشکهایم دانههای تیز شیشهای هستند که با شکستن دیدگانم بر گونههایم مینشینند.
با اشک هم دیگر دلم آرام نمیگیرد.
درونم دیگی آتشین قُلقُل میزند؛
تا اشکی میریزد که آرامم کند، گویی کسی دوباره آن را هم میزند.
میجوشم، زبانه میکشم.
روحم را میبینم که درون کالبدم را میکاود،
در و دیوارش را میخراشد تا مگر روزنی به بیرون بیابد.
تنگ است، هوایی نیست، نوری نیست.
به پشت پنجرهی دیدگانم میآید و اشک میشود؛
بر آستانهی لبهایم مینشیند و آه میشود؛
آهی پر از سوز، پر از حرارت.
وای اگر این اشک و آه نبود...
روحم، دخترک سفیدِ زندانیام،
زیر فشار این بیهوایی خفه میشد؛
زیر پنجههای بیرحم داوریهای کور.
آزادت میکنم.
درهای این زندان را به رویت باز خواهم کرد،
میلههای قفس را خواهم شکست.
آزادت میکنم،
پروازت خواهم داد.
رؤیای آسمان را مرور کن، بارها و بارها...
آزادت خواهم کرد؛
پروازت خواهم داد
به سوی آسمان،
به سوی خانه...
مهسا — تیر ۱۴۰۵