
واما آبان ...
نمی دانستم اهل پاییزی .
تحمل روزهای بی رنگ دنیا با تو برایم دلپذیرتر شده.
روزهایم از لحظه دیدار دوباره ات همرنگ برگ های درختان شده .
هر دم به رنگی در می آید .
گاه آسمانم آبی یک دست است .
بی هیچ لکه ای بر پهنای آن .
گاه همچون باد های پاییزی به خود می پیچم و در هر نقش و نگاری بهانه تو را می گیرم .
گاه دم به دم به شوق دیدارت رنگ رخسارم از زردی به سرخی آرامی می گراید.
و گاه از پس تمامی این افت و خیز های درونی
نَمی پاییزیی دیدگانم را لطیف و درخشان می کند.
و اما آبان...
بعد از سال ها ...
چه پاییز زیبایی را با وجود تو تجربه می کنم.
مهسا آبان ۱۴۰۵