
به عکست نگاه می کنم و ناگهان دلم آب می شود.
غنج می کشد ،تا لحظه ای ببینمت.
دوست دارم همیشه صدایت را بشنوم.
می خوابم ،حس میکنم کنارم هستی.
راه میروم و با تو سخن می گویم.
و از بین تمام این اوهام ،ناگهان واقعیت خودش را نشان می دهد.
که ،که تو از آن من نیستی!!!!
و باید هرچه زودتر تمام کنم این اعتیاد به تو را.
و چقدر دردناک است.
انگار آفریده شده ام که مداوم در مدار دل بستن و کندن در نوسان باشم .
و چه سرگیجه عجیبی است زیستن در آن......
مهسا 1404/01/25