بازگشت.

گاهی دلم می‌خواهد برگردم به روزی که روی آن نیمکت نشسته بودم؛

دلم پر از اضطراب بود که تو را دیدم.

کاش اصلاً سرم را بلند نمی‌کردم، کاش...

اما نه؛ دیدنت هنوز هم قشنگ‌ترین اتفاق است.

از همان زمان انگار بندی از قلبم باز شد؛

دیگر نشد، دیگر هیچ‌چیز نشد...

ولی حالا،

حالا فکر می‌کنم عشق تو برایم شده مثل یک زنجیر؛

زنجیری دور بال‌ها، دور گلویم.

روحم را فشار می‌دهد.

قرار بود بالِ پروازت شوم،

قرار بود بالِ پروازم شوی،

قرار بود تصویرت بشود آخرین قابی که در چشمانم می‌نشیند،

ولی...

ولی انگار خفه‌ام می‌کند.

باید رهایت کنم؛ اگر عاشقت هستم باید رهایت کنم.

باید آن چیزی را که مال من نیست، رها کنم.

محدودم می‌کند؛ اسیر شده‌ام.

من آدمِ قفس نیستم.

رهایت می‌کنم برای همیشه، پرواز کن!

در خاطره‌ی ذهنم همیشه می‌مانی،

ولی آغوشم را می‌گشایم تا آزادانه به دنیای خودت بروی.

ما از دو جنس مختلفیم؛

مثل آب و کاغذ،

مثل باد و برگ.

اگر کنارت باشم، آرامشت را می‌گیرم.

عاشقانه رهایت می‌کنم؛

برو، پرواز کن!

من نیز رها می‌شوم؛

از حسِ سنگینِ تعلّق،

از زنجیرِ نبودن‌هایت.

من نیز پرواز می‌کنم؛

به دنبال روحِ گم‌شده‌ام پرواز می‌کنم،

می‌خواهم خودم را بیابم.

مهسا مهر ۱۴۰۵