آبی آرام.

چشم هایم را باز می کنم ،انگار سال ها بسته بود.

بعد از یک سیاهی طولانی ،لمس مژگانم توسط سر انگشتان نور خورشید .

من را از قعر خوابی عمیق بیدار می‌کند.

چشمانم را می گشایم و آسمانی را می‌بینم آبی .

آبی آرام و نجیب پر از تکه ابرهای سفید .

سفیدی یک دست ،خالص وناب.

کمی پایین تر از آسمان ،درختانی سر سبز با آبی آرام آسمان در هم می آمیزند.

صدای پرندگان همچون طنین آویزهای بلورین در گوشم نجوا می کند.

آرام گرفته ام بر زمین ، امّا ...

امّا چشمانم به آسمان پل می زنند.

به دنبال نوایی گمشده .

عطری از یادی آشنا.

به آسمان پل خواهم زد.

مهسا تیر ۱۴۰۵

چشم هایم را باز می کنم ،انگار سال ها بسته بود.

بعد از یک سیاهی طولانی ،لمس مژگانم توسط سر انگشتان نور خورشید .

من را از قعر خوابی عمیق بیدار می‌کند.

چشمانم را می گشایم و آسمانی را می‌بینم آبی .

آبی آرام و نجیب پر از تکه ابرهای سفید .

سفیدی یک دست ،خالص وناب.

کمی پایین تر از آسمان ،درختانی سر سبز با آبی آرام آسمان در هم می آمیزند.

صدای پرندگان همچون طنین آویزهای بلورین در گوشم نجوا می کند.

آرام گرفته ام بر زمین ، امّا ...

امّا چشمانم به آسمان پل می زنند.

به دنبال نوایی گمشده .

عطری از یادی آشنا.

به آسمان پل خواهم زد.

مهسا تیر ۱۴۰۵