
با توجه به کتابهایی که از دوباتن خوانده بودم، با انتظار خیلی بالایی به سمت کتاب رفتم. تقریبا در این حد که متحولکننده زندگی عاطفیام باشد. اما در واقعیت، دو سوم اول کتاب اصلا این انتظارم را برآورده نکرد. داستان با سطح متوسطی شروع شد و با شخصیتپردازی نه چندان قوی ادامه یافت. قصه رابطهای تیپیک که ضعیفتر از آنچه در «سیر عشق» بود، روایت شده.
از یک سوم پایانی است که داستان اوج میگیرد، از یکنواختی خارج میشود، و تو همراه تمام احساساتی میشوی که عاشق در داستان تجربه میکند. میشود افکارش را درک کرد و به طرز مسالمتآمیزی، با قسمت پاتولوژیک عشق کنار آمد.