اگر یک بار برای نداشته هایمان سوگواری کنیم حالمان بهتر می شود و دیگر هر روز و شب با حسرتی بزرگ به جای خالی های زندگیمان چشم نمی دوزیم و سری تکان نمی دهیم.
در تمام زندگی های جاهای خالی بزرگی وجود دارد که دیگر قرار نیست پر شوند یا می توانیم مدام چشم بدوزیم و حسرت بخوریم، یا سوگواری کنیم با این درد کنار بیایم.
نداشته های زندگی هر فرد بسیار دردناک و غمگین کننده است. یکی محبت پدر را ندارد، یکی خانه ندارد. یکی دست ندارد و دیگری....
برای بعضی از نداشته ها نباید تلاش کرد، باید فقط کنار آمد، فقط کنار آمد و اجازه داد جریان زندگی کارش را انجام دهد و جلو برود.
مثل کسی می ماند که سال ها است قبول نمی کند پایش قطع شده است به هر حال یا روزی قبول می کند یا همیشه در حسرت پایش باقی می ماند. اینکه آدم ها کدام گزینه را انتخاب می کنند به توانایی درونی آنها برمی گردد. آنهایی که با نداشته های بزرگی کنار آمده اند معمولا همان های هستند که در سخت ترین تجربه ها طاقت آورده اند و جلو رفته اند.
نداشته ها خودشان به اندازه ی کافی دردناک هستند، لازم نیست آنها را به رنج های سمج تبدیل کنیم. مبارزه ما با پذیرش نداشته هایمان آنها را به رنج های بسیار عمیق تبدیل می کند. نداشتن پا دردناک است، قبول اینکه پا نداریم بسیار دردناک تر است اما کشنده نیست.
هزاران آدم پا ندارند و زندگی می کنند، هزاران آدم پدر و مادر ندارند و زندگی می کنند، هزاران آدم طرد شده اند و زندگی را ادامه دادهاند، هزاران آدم شکست خوردند و جلو رفته اند.
درد های نداشته هایمان را تبدیل به رنج های ماندگار نکنیم.
بدون خیلی از نداشته ها می توانیم زنده بمانیم و زندگی کنیم. تاریخ پر است از آدم هایی که هیچ نداشته اند اما تصمیم گرفته اند ادامه دهند
بخشی از کتاب تکه هایی از یک کل منسجم