
در فیلم، داستان شهره و داریوش برایم غریبه و غیرواقعی نبود. بلکه میتوانستم تک تک لحظات ترس و دلهره و اضطراب شهره رو حس کنم. تلاشی که شهره برای حفظ زندگی و محافظت از شوهرش انجام می داد ملموس و طبیعی بود. شهره تمام لحظات در تلاش بود.
اما داریوش برخلاف شهره، به حفظ وطن فکر میکرد. از ظرفی هم میترسید با شهره صحیت کند و شهره آن آرمان را نپذیرد. تقلای شهره را می دید اما درباره آرمانش و دلیل خارج نشدن از انرژی هسته ای را بیان نمی کرد. تمام این سکانسها پر بود از آشفتگی برای هر دو. شهره و داریوشی که با فاصله گرفتن از هم سعی داشتند مشکل خود را حل کنند.
تا لحظه ای داریوش درباره آرمانش گفت. سکانسی که دو آدم تنهای قصه هم مسیر می شوند. حالا در کنار یکدیگر به جای مهاجرت و رفتن، ماندن و جنگیدن برای آرمان تلاش کردن را انتخاب کردند.

قصه اینجا، قصه یه زوج عاشقه که داعوا می کنند. قهر می کنند. میجنگن تا فقط همدیگه رو داشته باشن. شهره ترسیده، به همه آدمها مشکوک شده است و شوهرش رو هدف ترور میداند. اشتباه نمی کند. هدف هست اما اضطراب شهره بیشتر از حفظ خانواده، آسیب زننده است. داریوش هم از فشار و استرس به مصرف آرامبخش روی آورده است. این تنش در خانواده ای در معرض خطر خیلی خوب به تصویر کشیده شد. البته راه حل آنها هم جالب بود! تمرین برای فرار از ترور ...

اما لحظه ترور... قلبم ایستاد. لحظات قبلی فیلم در شیرین ترین حالت ممکن بود. انگار به پایان شاد نزدیک شده بودیم. اما یادم رفته بود این یک داستان واقعی است و تروری در کار است.سکانس پر هیجان و التهابی بود. نفس حبس می شد و التماس میکردی که ترور نشود اما نمی توانی واقعیت را تغییر دهی.
پایان قصه شهره و داریوش جدایی دارد...