ویرگول
ورودثبت نام
شالوم
شالوم
شالوم
شالوم
خواندن ۱۰ دقیقه·۱ سال پیش

نقدی بر روایت عمیق بازی پرنسس را بکش /Slay the princess

ما میدونیم که بازی های ویدیویی علاوه بر گیم پلی ،حس و حال محیط بازی، گرافیک و ... چیزی دارن که همه اینها در راستای آن هستند یعنی روایت و پیام .

در یک معرفی کوتاه بخوام بگم این بازی دیالوگ محوره و بازیکن رو با عواقب تصمیماتش به چالش میکشه . بازی خلاقانه است و گرافیک و محیط خاص خودش رو داره . چیزی که بیشتر از همه ما رو درگیر خودش میکنه روایت بازیه .

از اینجا به بعد میخوایم تحلیلی بکنیم روی برخی پایان ها و توصیف آن . پس اگر میخواین خودتون بازی رو کشف کنید حواستون باشه که یک وقت اسپویل نشه براتون .

همونطور که گفتم بازی پره از پایان و خط روایی . اما چیزی که من میخوام بهش بپردازم اینه ‌که ایا نویسنده از خلاقیت خودش میترسه ؟ ایا نویسنده نمیخواد که ما آزاد کامل رو در بازی تجربه کنیم ؟ بزارین برا تون روشن تر کنم .

بازی دارای تنها سه شخصیت اصلیه :

روای / Narrator

پرنسس

شما _ قهرمان بازی

و البته بعد ها با گرفتن هر پایان یا یک رویداد خاصی که یک قسمت رو طی کرده باشین ممکنه یک صدایی هم بهتون در خلال دیالوگ های بسیار زیادش اضافه بشه .

کار شما اینه که بری و پرنسس رو به عنوان جلاد بکشی . البته همه چیز به انتخاب شماست . خب من بیشتر از این دیگه معطل نمیکنم بعد از یک آشنایی کوتاه با بازی بهتره بریم برای تحلیل [ اگر فکر میکنید که معرفی من کمه و ناقصه بهتره خودتون یکسری بزنین و به مراجع کامل تر چون ممکنه خیلی روی درکتون از محیط تاثیر بزاره و همچنین رو نوشته های من ].

راوی بازی نقش راهنما رو داره . برای من نماینده یک تفکر منظم و قانون مدار هستش . هدف رو براتون مشخص میکنه و کمکتون میکنه که برین سمتش . اون بهتون بار ها در روند بازی هشدار میده که این پرنسس فریب کاره و خطرناکه نباید اصلا به حرفش گوش بدیم و یکراست برای رفع تهدید اون رو بکشیم . جون مردم دست ماست .

خب چیزی که برای همه بازیکن ها در روند بازی پیش میاد اینه که متوجه میشن راوی میخواد سرشون کلاه بزاره و دروافع دروغگو هستش . میدونین اینکه ما جذب پرنسس بشیم یا نه دست خودمونه ...

حالا بیاین یک نگاه به پرنسس بندازیم . زنی زیبا که یک دستش در زنجیره و دست دیگه اش باز ... همین جا ما متوجه میشیم که راوی راست میگه یه چیزی توی این ماجرا هست .. وگرنه چرا پرنسس در زندانه ؟ چرا زنجیره ؟ و چرا در عین حال انقدر مظلومه ؟ اگر خطرناکه چرا ظاهری شیطانی نداره ؟

میدونین پرنسس ادم هزار چهره است . اغوا میکنه ، عاشقی میکنه ، فریب میده ، اعمال قدرت میکنه ، ترسناکه ، التماس میکنه و .... ما هیچ وقت روی واقعی اون رو نمیبینم . اما روند بازی با گرفتن پایان و رد کردن مراحل هر سری . بهمون یک فضایی رو نشون میده که پرنسس مظلوم به شکلی خداگونه حضور پیدا میکنه عین یک اراده والا و ما رو به هدفمون راهنمایی میکنه که به این چرخه ادامه بدیم تا در نهایت تمام بشه .

خب تا اینجا با خلاقیت نویسنده رو به رو شدیم و نوع روایت خاصش . حالا از خودتون شاید بپرسین حرف تو چیه ؟

حرف من حرف روایه .... چرا ما نباید واقعا به پرنسس شک نکنیم ؟ چون مظلومه ؟ چون حسی که بهمون میده حس یک هیولا نیست ؟ خب ما با دیدن قدرت های ماورایی و عجیبش میتونیم کاملا درک کنیم که این موجود اصلا انسان نیست . یک هیولا یا یک چیز فراتره . ما تو این شک می افتیم که پرنسس چیکار کرده ؟ ایا این نیرو بده یا خوبه ؟ میدونین بازی قرار نیست به این سوالات جواب بده چون هدفش نیست .

این بازی مثل زندگیه ... یهو افتادی توش با کلی مشکل و مسائل مجهولی که شاید هیچ گاه نفهمیم . پرنسس همون نقطه مجهوله ... خب حالا بازیکن ها اغلب این نقطه. رو پذیرا هستن و قبولش دارن ... بازی هم پاداش میده : سریعتر به پایان خوش میرسی ، اما هر شک شما رو وارد راه هایی پر پیچ و خم میکنه . راه براتون طولانی تر میشه و بازی مجازاتتون میکنه . اما حرف من اینه : اساس شخصیت پرنسس شک بر انگیزه ... چطوری میتونیم انقدر راهت قبولش کنیم و به حرف روای اصلا گوش ندیم ؟ میدونین بازی انتخاب های زیاده داره و شما ممکنه بگی خب .. تو برو اون جور که میخوای رفتار کن . اما همین جاست که میگم نویسنده بازی یا طراحش یا هر کس دیگه با هر اسمی اینجا سد راهتون میشه ‌‌. البته من قراره کلا بهش بگم نویسنده پس متوجه باشین منظورم کیه .

شما نمیتونی با راوی همدستی کنید ، شما نمیتونید از دست کنایه ها و غر زدن های نویسنده توی دیالوگ ها در غالب های مختلف خلاص بشی . برای مثال شما یک پایانی رو میرید که پرنسس رو میکشید . بعدشم میرید تو کابینتون . راوی میگه حالا مردم دنیا نجات پیدا کردن . همه خوشحال به خاطر کار تو ... و مدت ها میگذره به طوری که زمان رو نمیتونی تشخیص بدی . و هی این راوی میاد نیگه مطمئنی ؟ حالت خوبه ؟ مشکلی نیست ؟ الات واقعا راضی هستی ؟ چرا ؟ ... شاید شما فکر کنی خب اون شخصیت اش اینه . اما من دست نویسنده رو موقع نوشتن این دیالوگ ها میبینم . من تفکر نویسنده رو میبینم که همه چیز رو هدایت میکنه . نویسنده نمیتونه قبول کنه که شما فراتر از خواسته اون یعنی پایان خوش و خرم اش حرکت کنید . نمیتونه فداکاری شما رو قبول کنه چون خواسته بازی پر بیننده و جذب اون این اجازه رو بهش نمیده .

شاید کسایی که بازی کرده باشن یا اشنا باشن بگن اصلا هدف اینه که ما پرنسس رو بشناسیم و بفهمیم که راوی داره دروغ میگه ... اما حرف من اینه اگر واقعا اینطوره چرا بازی برای ما این همه انتخاب گذاشته ؟ میتونست نزاره و اگر گذاشته خب چرا از یک جایی به بعد جلوی اون رو گرفته و شما رو منع میکنه ؟

بازی یک پایان اصلی و بزرگی داره . که شما و پرنسس بالاخره بهم میرسید . اون اراده والا که دنیایی رو به وجود میاره برای خودش و خودتون . اما میدونین چی تو سر من می پیچید وقتی همچین پایانی رو دیدم ؟ " اگر پرنسس ازاد بشه همه میمیرن " جمله روای .. و از همه عجیب تر اینکه اون واقعا دنیای جدیدی رو خلق میکنه . برای من قشنگ نابودی دنیای واقعی و ساخت دنیای دو نفره جدید رو تداعی کرد ‌. و بازیکن اصلا متوجه اش نشد و نمیشه .

در یک پایان دیگه شما پرنسس رو میکشی و تمام و یهو یک کاغذی میاد که انگار یک بچه پنج ساله روش نقاشی کشیده و نوشته که تو جهان رو نجات دادی ... میدونین وقتی این رو دیدم حس کردم که نویسنده از همین جا با یک دهن کجی به کسانی که همچین تصمیمی رو گرفتن میگه اینکارت احمقانه و بچگانه بود . یعنی هدایت ذهنی از پیش تعیین شده برای رسیدن به چیزی که نویسنده با ازادی ظاهری میخواد که شما سمتش بری. میدونین من اهل تحلیل بیخود و تئوری توطعه وار نیستم اما میشه راحت فهمید که هدف این پایان چی بوده.

بازی لایه های پیچیده و خاص داره گه شاید بار ها باید بازی کنین تا پایان های مختلفی رو بگیرین . اما چیزی که مشخصه اینه که بازی به شما میگه نسبت به راوی شک کن بازی به شما میگه به پرنسس اعتماد کن . در صورتی که اصلا نمیدونین تو این دنیا چه خبره ... پس چطوری میتونین راه خودتون رو پیدا کنین ؟ یا متکی به راوی یا متکی به پرنسس . و اغلب همه به سمت پرنسس میرن . در حالی که اون پشت مشخص نیست که به چقدر ادن داره قربانی میشه . اینجاست که به یک نقطه ی دیگه میرسیم .

راوی نماینده تفکر جمعی ؟

ما در بازی چیزی که میبینیم و درواقع میشنویم از روای اینه . پرنسس ترسناک خطرناکه ، کشنده است و ما رو هم میکشه . و ما واقعا میبینم که همه این اتفاقات رخ میده . اما چیزی که راوی بیش از همه بهش چنگ میندازه اینه که مردم اون بیرون اگر ما کاری نکنیم میمیرن . و این لااقل برای من ترسناک ترین و خطرناک ترین بخشه ... روای در میون اون ویس ها / صداها و پرنسس و خود ما از مردم حرف میزنه ... شاید بگین برای بر انگیختن حس ما .. درسته اما اگر واقعا باشن چی ؟ و ما نشانه هایی نابودی جهان رو هم در همون پایانی که خدمتتون گفتم میبینیم . پس ایا این حالت خداگونه و این قدرت زیاد خطرناک نیست ؟ برای من ارزشمنده که روای از دیگران صحبت میکنه . اون عاشق چشم و ابروی ما نیست . ما رو به عنوان و ابزاری برای نجات دیگران میدونه . بار ها ما در طی بازی چهره کریه و زشت و خطرناک پرنسس رو میبینم اما بهش اعتماد میکنیم چرا ؟ چرا نویسنده ما رو به ورطه میکشونه ؟ چون نیازمند یک پایان خوش و فردیه .

نویسنده دارای تفکر فرد گرا ؟

بله ما میتونیم با پایان ها و حتی نوع روایت هم سلطه و منع آزادی کامل با وجود اون همه دیالوگ و انتخاب رو ببینیم . پایان هایی مثل mirror [ شما در این پایان پرنسس رو نمیکشی بلکه اون شما میشه یا شما اون میشی ] نه تنها سرنوشت رو تغییر نمیده بلکه با تغییر نقش شما رو میبنده میزاره کنار ... اما چیزی که در پایان اخر و مد نظر نویسنده می بینیم اینه .. تو راها و آزادی با اون . عشق پرنسس و تو ، و تمام . یک پایان کارتونی و زیبا برای مخاطب زودگذر و سطحی. و البته یک پایان اصلی . حرف من از اول تا اینجا اینه چرا باید چنین پایانی اصل باشه یا حداقل یک پایان بد اما هم وزن خودش نداشته باشه ؟ اینکه فقط شما توهم آزادی و خوشی و درواقع پایانی خوبی برای خودت داشته باشی کافیه ؟ فقط خودت و پرنسس ؟ پس بقیه چی میشن ؟ همه برده خواسته های شما بشن ؟ این تفکر فردگرا به همراه نماینده اصلی اون در بازی یعنی پرنسس هست .

حتی شما در یک حالتی که فقط میخواید فرار کنید و اصلا نه بکشید نه زنده نگهدارید بازی شما رو مجازات میکنه و با کشتن شما ریست کردن . بر میگردی سر نقطه اول .یعنی راه سوم شاید باشه اما تاثیری نداره .

شاید نتونسته باشم اونطور که باید بگم . اما میشه فهمید که منظورم چیه . بازی واقعا شاهکاره اما نویسنده به همون اندازه که یک شاهکار خلق کرده یک فاجعه هم به وجود اورده . البته به حالت کلی به بازی اشکالی وارد نیست بلکه به این موضوع نقد وارده که شما که این همه آزادی گذاشتی چرا واقعا عملی اش نکردی ؟ اتفاقا بازیکن از ازادی و خط روایت هایی زیاد استفاده میکرد . در حالت کلی اگر یکم حساس باشید میفهمید که اگر بازی با یک کلیشه شروع شده . یعنی نجات پرنسس شاید بهتون بگه که پیرو این کلیشه نیست [ که واقعا هم جاهایی نشان داده که نیست ] اما در نهایت برمیگرده به کلیشه ...

در نهایت باید گفت هدف من تخریب بازی نیست . من این بازی رو دوست داشتم و برای همین نقدش کردم . بازی میتونه تجربه ی جالبی رو از ترس ، حالت دلهره اور به شما بده اما انتظار نداشته باشین که دستتون باز باز باشه . در نهایت شاید تجربه بازی بتونه براتون لذت بخش باشه .

امیدوارم که گفته هام مورد توجه شما قرار گرفته باشه . اگر تصمیم گرفتید بازی رو تجربه کنید چه بهتر ، و اگر فقط از این تحلیل لذت بردید ، همین برام مایه ی خوشحالیه .

راستی حتما نظرتون رو از تجربه بازی و این نوع تحلیل بهم بگین .

بازی‌های ویدیوییروایتنویسنده
۲
۰
شالوم
شالوم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید