ویرگول
ورودثبت نام
شالوم
شالوم
شالوم
شالوم
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

تحلیل بازی ? Who's Lila / بازی حقیقت در پشت چهره

در یک بازی ویدیویی این روز ها کم پیش میاد که ما با یک مکانیزم های متفاوت و جدیدی رو به رو بشیم . استعداد و خلاقیتی که از طرف طراحان و عوامل بازی بیرون میزنه و یک شاهکار رو خلق میکنه .

بازی ?Who's Lila دقیقا با ساختار و سبک و روشی جدید به میدان میاد و شکلی جدید از گیم پلی را به تصویر میکشد . جایی که شما نه با سلاح هاتون بازی رو پیش میبرید ، نه با انتخاب کردن دیالوگ ها و مسیر های خاص و پر پیچ و خم و نه با گرفتن امتیاز . اینجا ما با چیزی که شاید اغلب ما با اون سر و کار داریم اما به چشم نمیاد مواجه میشیم ، یعنی صورت ، چهره به هنگام صحبت کردن .

در یک حالت کلی بخوام بازی رو روایت کنم [ مراقب باشید اسپویل نشه و در صورت شناخت دقیق میتونید به مراجع دقیق مراجعه کنید ] به این صورت هست که در مورد جوانی ۱۸ ساله به نام ویلیام که در یک اپارتمانی تنها زندگی میکنه هستش .

داستان از جایی آغاز میشود که همکلاسی او یعنی تایرا گم میشه ... و ما کسی بودیم که اخرین بار با اون ارتباط داشته و خب مظنون اصلی ماییم .

خیلی ساده بهتون بگم بر خلاف بازی Slay the princess که یک آزادی تقریبا ظاهری میداد و حدودا خطی بود [ من این بازی رو نقد کردم اگر دوست داشتید میتونید یک سری هم به اون بزنید ] این بازی ازادی کامل به شما و روایت غیر خطیه ارائه میده . یعنی شما آزادید که جهان بازی را کشف کنید . بازی بیش از ۱۵ تا پایان نیز دارد .

شخصیت بازی ما یعنی ویلیام نمیتونه صورت خودش رو در شرایط مختلف به درستی نشون بده ‌ یعنی باید آگاهانه یک عضله ای رو تکون بده . برای همین هم ما در بازی حضور داریم . ما به صورت دستی چهره شخصیت بازی را با توجه به صحبت ها و شرایط گوناگون تغییر می دهیم .

حالا که با مکانیزم ها و فضای کلی اشنا شدین بهتره به نیمه های عمیق تر هم بریم . بازی به شدت بر روی بحران هویت اشاره داره . به شدت شما رو درگیر میکنه که ایا این پسره واقعا همونطور که اول بازی نشون داد مظلوم و ساکته ؟ ایا ما به صورت ناخواسته تمایل به بدی داریم ؟ ایا ما خوی خودمان را در قالب تمدنی خودش ریختیم ؟

قضیه ی اول : بحران هویت

چیزی که ما با اون در سر و کار داریم . شخصیت های مختلف هستند . از بقالی سر کوچه تا همکلاسی هایمان . گفت و گو های کوچک و بزرگی که در روند داستان و گرفتن پایان ها تاثیر داره . شما با دقت اگر در بازی نگاه کنید . متوحه میشید که ویلیام گاهی در صحبت هایش دچار تناقض میشود . جایی مهربونه جایی دیگه خشن برخورد میکنه ... در واقع با افراد گوناگون به سبک های مختلف و روش های متفاوتی برخورد میکنه . چیزی که شاید بیشتر ما هم برای هماهنگی در جامعه از آن استفاده میکنیم . اما بازی شما رو با یک سوال اساسی مواجه میکند :

آیا شما با این روش در واقع هویت واقعی خود را از دست نمیدهید ؟

توجه کنید ، وقتی که شما با خودتون هزاران نقاب حمل میکنید ایا مردم صورت واقعی شما را میبینند ؟ یا اصلا خودتان یادتان می اید که چه شکلی بودید ؟

قضیه دوم : ذات حقیقی

چیزی که در مکانیزم بازی شما با اون برخورد میکنید اینه که ویلیام در شرایطی که نباید چهره اش عین پرش های مداوم حالتی میگیرد که نباید . مثلا در یک گفت و گویی که ازش سوال میشه که چه حسی راجب گم شدن همکلاسی اش داره میخواد که بخنده ! و شما باید کلی زور بزنید که مثلا حالت نگران و ناراحت را به تصویر بکشید .

پس اینجا بازی چه چیزی رو به ما نشون میده ؟ چرا ویلیام از مرگ و مفقود شدن همکلاسی اش خوشحاله ؟ خب شما شاید بگی خب حتما پاش این وسط گیره یا اصلا دیوونه است . اما من میگم در واقع جدای از اون داستان ها تمایل ادمی رو به خشونت نشون میده ، به عصیان و بلوا ... در واقع اینجا خوی واقعی ما رو که ریخته شده در قالب تمدن و انسانیت رو نشون میده . البته نمیشه انکار کرد که در برخی رفتار ها هم ما ناخوداگاه واکنش های اشتباه نشون میدین ان هم به صورت نا خوداگاه و به بازی به شکلی درست و جذاب در واقع داره به این موضع اشاره میکنه . مثلا خود من در مواقع بد و دعوا میخندم ، ناخوداگاه ... و نمونه های بسیاری هم در بازی هست که به همین نکته اشاره داره .

قضیه سوم : ظاهر و باطن

شاید بگین قضیه ظاهر و باطن رو دیگه هر بچه ای میدونه ... اما شاید باور نکنید ما حتی یک صدم از این چیزی که در ذهن های ما شاید تبدیل به کلیشه شده را وارد زندگی خودمان نکردیم و بار ها هم دیدیم که چه خود و چه اطرافیان از همین موضوع ضربه بخورن . و این موضوع واقعا پیچیده تر از چیزی هست که در روایات و قصه ها بیان میشه .

این بازی از سفر و برداشتن لایه های گوناگون از شخصیت بازی که در اوایل یک پسر اروم ، ظاهر و بی ازار است . تبدیل میشه به یک شخصیا گنگ و مبهم . با رفتار هایی که به نظر ناشی از روان پریشی میاد .

قضیه چهارم : درک حسی

یک موضوعی که بازی اینبار در قالب روابط اجتماعی بیان میکنه اینه که حتی کوچکترین چیز ها میتونه در روند گفتوگو تاثیر داشته باشه . حتی یک بالا و پایین کردن خم ابرو میتونه برای گوینده یا طرف مقابل شما حامل پیام خاصی باشد .

مثلا وقتی که شما حالت چهره مورد انتظار رو رسم میکنی به هزار جور بدبختی یک نوشته از درک طرف مقایل از حالت چهزه شما میشه و حتی اگر هم مسئله خاصی باشه میگه که ایا اون فرد دروغ شما یا موضوعی که شما میخواستی پنهان کنی را فهمید یا نه . و از همه سخت تر اینکه شما گزینش گفت و گو ها رو در اختیار نداری و همه چیز بر اساس حالات که شما مشخص میکنی پیش میره .

پس این موضوع مهم که بنظر کم اهمیت میاد در گفت و گو های روزمره مان هم این بازی به تصویر کشیده که چه جایگاه مهمی در گرفتن معنای پیام و صحبت های ما دارد.

در مورد پایان ها هم باید بگم خالی از حس فکری و عمیق نیست اما به دلیل اینکه خیلی زیاد هستند از دو تا پایان ما اسم می بریم .

یکی حقیقت ویلیام . اگر بازیکن بتونه سرنخ های خاصی رو به دست بیاره و در پی کشف خود خود ویلیام باشه متوجه میشه خود لایلاست . یا حداقل بخشی از وجودشه . و ما باز برمیگردم به شناخت هویت حقیقی خودمان که گوشه و کنار هایش زیر دست و پای نقاب هایب که ما میزنیم له میشه ..

یک دیگر از پایان ها The Entity اگر بازیکن سرنخ هایی در راستای کشف اسرار و سفر به اعماق ویلیام بکنه با موجودی ناشناخته و اسرار امیز مواجه میشود که از به ویلیام میگه ایا حاضره با خود واقعی اش رو به رو بشه یا نه ؟ یعنی همون ذات حقیقی که ما بهش پرداختیم . در واقع این پایان بیشتر به نبرد انسان با ناخودآگاه خود است .

در آخر هم باید بگم این بازی چیزی نیستش که بشه به راحتی از آن عبور کرد . همچنین مکانیزم هایی جدا از کنترل احساسات نیز داره که باید به دست اورد و دید که چقدر عجیب و خلاقانه جذابه . بنظرم تجربه این بازی میتونه در بینش شما نسبت به روابط اجتماعی و مسائل شناختی تغییراتی ایجاد کنه.

ممنون از توجه شما . خوشحال میشم که نظرتون رو در مورد بازی و این مقاله بهم بگید .

۱
۱
شالوم
شالوم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید