
گاهی برای نوشتن ساعتها فکر میکنیم ونوشته های دیگران را میخوانیم ونگاه میکنیم ومیخواهیم بنویسیم به مانند دیگران ونوشته های بقیه.اما قلم به جلو نمیرود با شاید یک سطر نوشتن دیگر ندانی که چگونه ادامه دهی وخسته میشوی از این همه فکر کردن ونوشتن بی حاصل که ندانی از کجا وچگونه واصلا برای چی وچی میخواهی بگویی وبنویسی واینجاست که باید کمی درنگ کرد .
باید شبیه خودم بنویسم وشبیه آنچه فکر میکنم نه آنچه دیگران فکر میکنند .دنبال ایده وروش جدید به شیوه خودم باشم .از درون خودم بنویسم وبرای دل خودم بنویسم ومنتظر نباشم که دیگران چه قضاوتی از نوشته های من دارند .هرگاه خودم رضایت درونی پیدا کردم قطعا هم این رضایت به اطرافم هم رسوخ پیدا میکند .وقتی خودم باشم ممکنه بد باشم وضعیف باشم اما از همین کم ها هم لذت میبرم وسعی میکنم به شیوه وایده های خودم بنویسم
خالق ایده های خودم باشم وخلق کردن به لذت درونی برسم واز اینکه یک صدای تازه خواهم بود بهترین خودم خواهم شد.
فیلسوف آلمانی به نام گئورگ گادامر : آدمی یک گفتگو است .
وقتی به گفتگوی درونی برسیم ، راهی به نوشتن برایمان باز میشود وهزارن فکر وایده در ذهن شکوفا میشود.