
انسانی که هدفش خدمت به خداست ممکن است انسان خوبی باشد اما انسانی که هدفش خدمت به انسان است یقینأ انسان خوبی است
«زکریای رازی»
راز نگون بختی سرزمینی با پیشینه تاریخی افغانستان دردو دلیل نهفته است یکی مطامع قدرت های جهانی ومنطقه ای امثال ناتو ، آمریکا ، اروپا ، روسیه، پاکستان وعربستان و .... که اینها از دلایل ثانویه محسوب و به اصطلاح فلاسفه عرضی هستند ،اما دومین عامل و دلیل اصلی درماندگی و فلاکت این سرزمین ،مردم خودافغانستان هستند و لاغیر شاید مردم افغانستان به زبان وظاهر مخالف طالبان باشند ولیکن نحوه کردارشان در عمل واعتقاداتشان دردل ،شبیه طالبان است. پس بنابراین باچنین ویژگی های رفتاری و اعتقادی مردم ، جز همین رخداد اخیر طور دیگری نباید رقم میخورد،ملتی که دردرازنای تاریخ ،کشورش عموماً حرمان و تحقیر و مصائب گریبانگیرش بوده ، طبعا امید به آینده که قدرت شگرفی درانگیزه زیستن و مولد بودن را در پی دارد ، رنگ می بازد وهمچنین از نیروی مقدسه اعتماد به نفس تهی میگردد،وبا چنین نگرشی قدرت تحمل مخالف و مدارا گری از اوگرفته میشود پس در چنین فضایی هر گروه ، قوم ، نژاد وقبیله ای،خود را برتر و ذی حق تر برای حکمرانی میداند و در نتیجه پدیده طالبانیسم از فضاهای فکری ، ذهنی ورفتاری همان ملت پدیدار می گردد و مقوله عجیب و غریبی هم نیست، طبق قوانین کائنات و جهان هستی مردم هرسرزمین هرگونه ارتعاش و فرکانسی در ذهن و وجودشان تراوش کند، مطابق آن برایشان تبلور می یابد.باید اذعان داشت طبق یک اصل تاریخی وقتی ملتی نخواهد تفکر واندیشه کند و تحولی در اعتقاداتش ایجاد کند و درس عبرت بگیرد ، مستحق آن است که تحت لوای اندیشه گردانان و قدرتها سرنوشتش دست به دست گردد که ناگهان از میان همین ملت ،گروهی موهوم با تراوشات فکری و ذهنی معیوب و قبیلهای و عشیره ای پدیدار میگردد ، که نوع اعتقادش ،فرسنگها با تسامح و تعامل دینی فاصله دارد که با متر و معیار معیوب در عصر حاضر ،بدنبال ایجاد حکومت باشد ، که البته رهاوردی جز قهقرایی رادر پی نخواهد داشت و چنین پدیده اجتماعی هرگز نیاموخته که فرهنگ ، هنر ، خرد و عقلانیت ، عناصر ،پدیدآورنده تمدن و مدنیت می باشند ، پس یادمان باشد در هرجای جهان کنونی جماعتی و گروهی باشند که فقط عقیده خودشان را محترم بشمارند و آن را بینیاز از تحول بدانندو براساس جهانبینی محدود و تکبعدی و آگاهی ناقصی که از خداوند و جهان هستی و دیانت دارند ، فرمان تحکمی برانند همانند طالبان هستند، طالبان جرمش این است که فقط بدنام گشته است.
صاحب قلم با مردم و فرهنگ افغانستان بیگانه نیستم ،عموماً تحولات تاریخی اجتماعی و سیاسی این سرزمین رابررسی می کنم و با اهل قلم و اساتید و پژوهشگران افغانستان مرتبط بودهام ، نکته حائز اهمیتی که باید بیان کنم،اینکه هیچ اتفاق میمون و مبارکی در جامعهای رخ نخواهد داد تا زمانی که مردم نسبت به هم بی رحم باشند. وعدم شفقت و مهربانی و نوع دوستی هر سرزمینی را به ورطه نابودی رهنمون می سازد، افغانستان در چند ساله اخیر مواجه بوده با حضور حاکمان مغرور و سرمست قدرت و ورود تازه به دوران رسیده های پر مدعا و بی توجهی افسارگسیخته به معیشت و سرنوشت ملت و ترویج هرگونه بی عدالتی بدست صاحبان قدرت و ثروت که مردم در تظلم خواهی احساس بی پناهی میکردند ،این یکی از عوامل اصلی آسیب پذیری و نقطه ثقل آشیل خطر برای همه حکومت هاست ، که لاجرم در چنین فضایی هر دستی به سوی اینگونه ملتی دراز شود که به قصد دگرگونی اوضاع سر بر آورده باشد ، ملت بی پناه آن دست را بی پاسخ نخواهد گذاشت ، حتی اگر آمیزهای از فریبندگی راهم به همراه داشته باشد پس یادمان باشد باورهای غلط و متحجرانه قادر است از انسانهای خوب جنایتکار تولید کند.
جامهی افغانستان زمین پیوسته تکرار های کمیک تراژیک را تجربه میکند که سرنوشت ملتی را به چرخه هرزروی مبدل ساخته که این به تنهایی درد افغانستان تنها نیست بلکه کشورهای همسلک افغانستان نیز این مجازات دهشتناک را تجربه میکنند که اندیشه سیزیفونی چون غلظت باورهای زروانی بخود گرفته و با تبختر ، غرور و تحجر نیز آمیخته گردیده در عمل ملتهایی را درمانده و در بند نهان ساخته که تاریخیت و هویت هایی را به یغما می برد.
زین سبب نگارنده سطور به عنوان دانشجوی خرد به نسل جدید ، جوانان و نوجوانان افغانستان و کشور های همسلک آن پیشنهاد میدهم تفکر -تعقل و اندیشیدن را سر لوحه زیستن قرار دهند که آنچه امروز باعث آبادانی سرزمینی میگردد روش ها هستند که ره به سوی توسعه همه جانبه می یابند نه نیت ها پس زمان آرمان خواهی و کودک مزاجی به سر آمده دوران نوزایشی فکری و اعتقادی فرا رسیده است.
راقم سطور دل نگران کودکان و زنان و دختران و اندیشمندان و شرافت ورزان افغان است که چگونه سرنوشتشان گره خورده به جماعتی است که لبریز از عقده ها ، کینه ها و خشم های پنهان شده و شهوت های ارضا ناشده انسانی اند که کشتن در راه عقیده را مباح می پندارند ، تفکری که به غایت وحشتناک و مشمئز کننده می باشد. در پایان پناه میبرم به مثنوی دعا گونه از حضرت مولانا که خطابش همه ما انسانهای بدون تفکر و تعقل است.
ای دهنده عقل ها فریاد رس
تا نخواهی تو نخواهد هیچکس
چنانچه مقاله فوق موردپسند وتایید شما سروران قرار گرفت برای دوستان فرهیخته خود نیز ارسال نمائید.سپاس و بدرود
✅لینک کانال بنده در تلگرام:
https://t.me/mamanomiidd
✅لینک پیج بنده در اینستاگرام:
elyas_sheikhi_mamanomiidd