ویرگول
ورودثبت نام
الیاس شیخی
الیاس شیخی
الیاس شیخی
الیاس شیخی
خواندن ۸ دقیقه·۶ سال پیش

عنوان مقاله ادعا:مدرن؟ نتیجه:ارتجاعی!!!

‎به قلم : الیاس شیخی

اسفند (1399)

‎برای اولین بار که پیتر هنلین ساعت مکانیکی را اختراع نمود، مبنای او ایجاد و خلق یک ابزار نظام‌مند و سیستم مدار بود زیرا چنانچه جز این بود، آن نوآوری هرجایی از کار می افتاد باید به دنبال پیتر می‌گشتند تا آن را راه اندازی کند .ولی چون مبنای اولیه بر نظام سیستم مندی استوار بود ،دیگر هیچ وقت نیاز به پیتر نمی‌شد و می بینیم آن خالقیت پس از قرنها قادر است دراوج آسمانها و در اعماق زمین در شب ، در روز ودر هر موقعیت و حالتی، بدون حضور پیتر کار کند.مدیریت نوین هم بر این اصول استوار است، چنانچه نظام‌مند و سیستم مدار باشد و توسط اندیشمندان و برنامه‌ریزان صاحب نظر، تدوین شده باشد، همچون ساعت پیتر نظم خواهد بخشید .امروزه در امرمدیریت کلان وحکومت داری نوین شاکله ی راهبردی و ملی در مسیر پیشرفت وآبادانی را نظامنامه توسعه«پلان پیشرفت»می نامند که رسالتش ،تحقق بخشی به آرمانخواهی یک ملت است .اما اصل خطیر این پلان ملی چنان تدوین یافته که مدیران ومجریان هستند که در خدمت سیستم پلان توسعه هستند ،نه اینکه سیستم در خدمت آنها باشد. متاسفانه دلیل ناکار آمدی تحقق پلان توسعه ملی در این کهن دیار حاکمیت سلیقه وتفکر سنتی است که برای درمان این درد ویرانگر، هیچ راهکاری وجود ندارد جز اینکه حاکمان واندیشمندان دغدغه مندی باشند که طی یک حرکت ملی و فراگیر اقدام عملی درجهت آفرینش یک رنسانس فکری با نماد عزم ملی همت گمارند تا بلکه از این چرخه هرز روی زوال مند ،رهایی یابیم و اما از منظر آسیب شناسی معمایی که سالهاست راقم این سطور را آزار می‌دهد و حیران ساخته، این است که در دهه های اخیر با مدیران رده های مختلف کشور تعامل و برخورد تنگاتنگ داشتم که عموم مدیران از حجم عظیم کارهای محوله اظهار شکوه می‌کردند و الفاظی بدین مضمون که ما خود و خانواده را فدای امور اجرایی کرده‌ایم و مدیریت و مسئولیت امان ما را بریده و حتی قدرت نفس کشیدن نداریم.طی این چند سال اخیر که در کلاس درس دانشگاه که از عملکرد مدیران دفاع می‌کردم ،دیدم دانشجویان همچون قبل اغنا نمی‌شوند بلکه به تقابل بر می خیزند و روزی دانشجویی بر من برآشفت که اگر چنین مدیرانی با این اوصاف که می گویید، داشتیم چگونه است که همه ساختارهای اقتصادی-اجتماعی-فرهنگی و اعتقادی جامعه زمین گیر شده و آینده ما جوانان رو به تباهی گرائیده و نیمی از جمعیت کشور زرخیز زیر خط فقر دست و پنجه نرم می‌کنند، چه پاسخی دارید؟ در همین حال که داشتم نفسی تازه میکردم که از سر امید بخشی ادامه سخن دهم مبنی بر اینکه امور اصلاح خواهد شد ،ناگهان دانشجوی دیگری با طرح سوالی میخکوبم کرد و سوالش این بود که راه دور نرو استاد از همین پنجره بیرون را نظاره کن، سطل های زباله کنار مجتمع های مسکونی آن طرف خیابان را ببین که به درختان و لوله های گاز غل و زنجیر شده اند آیا باز هم پاسخ دفاع گونه‌ای داری؟؟ اینجا بود که یافتم این نسل، نسلی مدلل و علت گراست و معلول اندیشی همسو با جهان بینی اش نیست، در اینجا بود که معمایی عمیق تر ذهن و وجودم را در هم ریخت که واقعا اگر چنین مدیرانی داشتیم که مشفقانه و سر سختانه کار می کردند، پس چگونه است که حال و روزمان در این دیار این چنین رقم خورده، مگر حاصل کار و کوشش به پیشرفت منتهی نمی گردد ؟! مگر میشود حاصل آن همه کار و کوشش مدیران ما کشور را به نقطه صفر برساند.حلقه مفقوده کجاست؟! لذا به چالش کشیدن من معلم و مدیران کشور از ناحیه این نسل، ناخودآگاه مرا به آسیب شناسی تاریخی، اجتماعی مبدل ساخت که مجبور شدم گذشته تاریخی سرزمینم را عمیق‌تر بازبینی و بازنگری نمایم، تا بلکه موفق به کشف راز مغبونی این آب و خاک گردم، در فراسوی مطالعات و تحقیقاتم طی سالهای اخیر توفیق حاصل گشت تا از کشور های پیشرفته، در حال توسعه و جوامع جهان سومی گشت و گذاری با نگاه تامل گرا و آسیب شناسانه داشته باشم.که رهاورد این سفرها ، مشاهدات و تجربه اندوزی خویش را به اختصار بیان می دارم. جهان امروز به سه طیف ۱- جهان اول ۲- جهان دوم ۳- جهان سوم تقسیم گردیده:

۱_جهان اول‎:

(جوامع توسعه یافته ،مترقی و پیشرفته)

در این گونه کشورها ابتدا عشق به وطن سرلوحه امور قرار گرفته و همچنین باوری وسواس گونه که منافع ملی بر منافع فردی ارجحیت دارد که در احاد مردم و مدیران به نماد غیرت ملی مبدل گردیده، در این راستا اندیشمندان وکلان برنامه ریزان ،نظامنامه توسعه را ابتدا جامع تدوین نموده و مکمل بر آن جان مایه مدیران رده های گوناگون را در این راستا نهادینه سازی کرده که نقادی و به چالش کشیدن مدیر را از مقدسات بدانند، به گونه‌ای که چنانچه در‌سه مکان علمی و آکادمیک سخنرانی برگزار باشد که دو سخنرانی بر علیه او باشد و یک سخنرانی بر له او، آن مدیر ولع گونه گرایش دارد به هر دو مکان سخنرانی که علیه اوست برود تابه نقصان و خلاهای مدیریتی خود بیشتر واقف گردد و معتقد است هر جا بی رحمانه ‌تر عملکردش را به چالش بکشند طبیعتاً از او مدیر کارآمدتری پدیدار خواهد ساخت.

۲_جهان دوم:

(جوامع در حال توسعه یا در دوران گذار)

در این گونه کشورها عمده الگوگیری ها از جوامع پیشرفته است و در چنین جوامعی چنانچه در سه مکان علمی و آکادمیک سخنرانی بر نحوه عملکرد مدیریتی یک مدیر برگذار شده باشد که دو سخنرانی بر علیه او باشد و یک سخنرانی بر له او، خود را مکلف می داند حداقل به یکی ازمکان سخنرانی‌هایی که علیه اوست برود پس تفاوت این دو جهان وجوامع در این نقطه خلاصه میگرددکه پلان وپایه توسعه خودرا برمبنا وتجارب جهان اول بنا نهاده اند که طی دودهه اخیر درجهان نظاره گریم که بعضأ یکی پس از دیگری درسلک کشورهای مترقی وپیشرفته ظاهرمیگردند.


۳_جهان سوم

‎(جوامع غیرپیشرفته وتوسعه نیافته)

‎در این گونه جوامع عموما عشق به وطن کم رنگ است و ارجحیت منافع فردی بر منافع ملی غالب گشته و مدیران ارشد کشوری و برنامه ریزان کلان، اعتقادی به ساختار تشکیلاتی و ستادی ندارند و عمومأ به کارگیری مدیران از صدر تا ذیل بر اساس همسویی ، قومی ، نژادی ، فکری و حزبی صورت می گیرد، اندیشه شایسته سالاری حاکم نیست و ساختار تفکر مدیریتی بر اندیشه سنتی و سلیقه‌ای استوار است و به گونه ای، آن بافتار شکل گرفته، که چنانچه قرار باشد در سه مکان علمی و آکادمیک سخنرانی بر نحوه عملکرد مدیری برگزار گردد. دو سخنرانی برله مدیر خواهد بود و چنانچه مکانی هم باشد که سخنرانی بر علیه مدیری ترتیب داده شده باشد، که نقدی صورت پذیرد، عموما به چالش کشیدن مدیر در کار نیست، بلکه در فحوای عمل به فضای مصلحت اندیشی مبدل گشته و خاتمه پیدا میکند، آنچه آموزه‌های راقم این سطور بوده، از سرنوشت کشور خود و سایر جوامع جهانی بدین گونه است که جهان اول و دوم نقطه هدف و نماد توسعه خود را در آرمانخواهی بنا نهاده اند و جهان سوم و جوامع توسعه نیافته در باور و اعتقاد خواهی است، این تفاوت فاحش در نوع جهان بینی دو جوامع آشکار است، که جوامع غیر مترقی چنانچه به مقوله توسعه نگاهی نو و خردمندانه نیفکنند محکوم به سرنوشت گذشته و گذشتگان خواهند شد.

‎واما گرچه درد آلود است لیکن باید بیان کنم که مدیران سرزمین من در بسیاری از حوزه های زیرساختی حتی از الگو ها و سازو کارهایی که عمده کشور های جهان سومی کنونی بکار گرفته اند، که در مسیر توسعه قرارگیرند، هم غافل مانده اند، باید به حاکمان تفهیم نمود که تئوریها و نظریه ها در خرد نوین و حکومت داری نوین تغییر بنیادی کرده و به نماد توسعه عقلانی مبدل گردیده وآن اینکه ما وارث گذشته گان نیستیم، بلکه این آب و خاک و سرزمین را از آیندگان قرض گرفته ایم، پس باید پند گیریم زین پس ما به گذشتگان دینی نداریم بلکه مقروض آیندگانیم و این نسل مدلل و علت اندیش و آرمان خواه سخت ما را به چالش خواهند کشید و مطالباتی که دارند و قرض هایی که به ما پرداخته اند از ما باز خواهند ستاند لذا مدیران این سرزمین هنوزقدرت فهم و درک این اصل مهم را ندارند وحتی تصمیمی هم ندارندکه به این رکن خطیر واقف گردند.

‎امید آن دارم نسل کنونی سرزمینم قرض های خود را با تدبر و تعقل و با مدارا اندیشی از ما مطالبه کنند، چونکه روز به روز بدانها مقروض تر میگردیم.

‎ نکته شگفت انگیز اینکه اندیشمندان جوامع مترقی اذعان دارند ما از تاریخ وسرگذشت سرزمین ایران عبرت ها و‌پندها آموختیم و با سرپنجه خرد رمزگشایی نموده و درجهت رشد وشکوفایی جوامع خودمان بکار بستیم. پس چه دردناک است که دیگران از گذشته ما عبرت میگیرند ولی ملت وحاکمان این سرزمین هیچگاه تکانه ای نمی خورند. نیک میدانیدما ملتی هستیم که نه تاریخ میدانیم ونه میخوانیم، غم انگیز تر از آن اینکه عنصر عقل وخرد که جان مایه آدمی و‌کلید واژه پیشرفت تلقی میگردد در فرایند زیستن ما کم ارزشترین جایگاه را دارد. ظاهرا عقل و خرد در این سرزمین مظلوم ،مهجور ومغضوب واقع گردیده

وبه جای آن توهم دانایی وخودشیفتگی یکه تاز بوده و از عجایب آن است که از حمل این بیماری هولناک خسته هم نمی شویم شاید ریشه در آن دارد که هوش وهیجان غالب بوده تا عقل وخرد وچنانچه درآرزوی آن باشیم که پیشرفت نمائیم وارتقا یابیم باید گفت عین بی عدالتی خداوند و قوانین جهان هستی باید اتفاق بیفتدکه آن هم محال است چون هارمونی تقدس عقل وخردناهمگون می گردد. درپایان یادآور می شوم چنانچه در خلقیات وخصیصه های شخصیتی مان تغییر مشی ساختاری ایجاد نکنیم وعریان بگویم نخواهیم که تربیت بشویم نسل آتی که ما مقروضشان هستیم تربیتمان خواهند کرد.

چنانچه مقاله فوق موردپسند وتایید شما سروران قرار گرفت برای دوستان فرهیخته خود نیز ارسال نمائید.سپاس و بدرود


۰
۱
الیاس شیخی
الیاس شیخی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید