ققنوس

داشت پرواز می کردم ، عقاب زیبایی که بال های بسیار بلند ی داشت   ،به کنارش امد ، با  لحنی مهربانی گفت: حالت چطور است، تازه به اینجا امدی ؟  او که به  زحمت می توانست پرواز کند،گفت  :   بله

عقاب گفت: نامت چیست؟ دوست عزیز؟

پاسخ داد: ققنوس

عقاب گفت: من تا به حال پرنده ای مانند تو در این سرزمین ندیده ام. گفت: از سرزمین دوری می ایم. عقاب  گفت، چطور بالت آسیب دید.
اهی کشیدوگفت سالها در شهری ،زیبا  زندگی می کردم از کسانی زخم خوردم  که با تمام وجودم به آنها اعتماد داشتم .
عقاب ، نگاهی به ققنوس  کرد وگفت، اینجا هم نمی شود به کسی اعتماد کرد.اینجا شهر بزرگی است.باید بیشتر مراقب خودت باشی
چون آدمها همیشه دوست دارند.نایاب ترین پرنده را به اسارت بگیرند ودر قفس، برای خود نگه دارند.وبعد سریع پرواز کردو از او دور شد ، هنوز عقاب کاملا دور نشده بود . که صدای شلیگ گلوله برق از چشمان ققنوس ، پراند.ودر یک آن،عقاب  سقوط کرد.
براستی این سرزمین ناآشنا تر از آنچه بود که او می پنداشت.حالا دیگر مطمئن نبود.انجا بماند یا برود .