منظور از عبارتِ؛ ادبیاتِ مبتنی بر مهندسی معکوس، جریانِ شعرِ نویِ فارسی را شکل داده است، چیست؟ چگونه مهندسی معکوس به عنوان روشی برتر در سپهر اندیشهی ایرانیان به عنوان یگانه راه قلمداد میگردد؟ مهندسی معکوس در شعر نوی فارسی، نگاه به سیر تاریخی در شعرمدرن غرب است که سعی می شود در شعر فارسی ساخته شود و مهمترین رکناش فرم است، همان برون رفتن از اوزان عروضی. درست است که مهندسی معکوس در صدد حداکثر نشان دادن شعر مدرن غرب است اما در معنا هنوز از شعرِ کلاسیک فارسی یا سنتِ معنویِ مفتون در ماقبل تاریخ استفاده میکند. اگر چنين است پس مهندسی معکوس نه تنها در ادبیات بلکه در شناخت و فهم از جهان در این فلات نقش داشته است به این اعتبار که غرب در بازخوانی اش به گذشتهاش رجوع کرد و مایِبزرگِ قدیمی هم به گذشته اش رجوع کرد اما سنت غیر انسانی از پای در آوردش. در جهانِمعاصرِ ما قدرت مرکزی همواره به گذشته میل داشته و متعصبانه به آن چنگ زده است. از دست رفتن امپراطوری های فلات ایران، بستر سازی اسلام و حملهی مغول برخورد جهان فکری ایرانی با جهان معاصر را بطئی و ناآگاهانه ساخت لذا مهندسی معکوس به عنوان یگانه راه موجود قلمداد گردید. در آستانهی برخورد سنت در ایران با مدرنیزم و مدرنيته، ایرانیان چون هر جمعیتی هر کدام به سمت و سویی گرویدند. این تکثر حول سنت ناپذیرندگیِ نو بود در برابر کهنه و در مقابل قبول دربست ایدهی اقتباس ازغرب در هر چیز . در فضای فرهنگ و هنر تفوق با قبولِ اقتباس ازغرب در هر چیز بود. دنیای شعر پس از دورهی بازگشت همیشه به دنبال ارائهی چیزی نو بود. و این فراروی از سنت، آگاهانه و ناآگاهانه در بستر هنر در ایران جاری شد. آن ایرانیان يا آن جریان فکری که همه چیز غرب را خوب می دانستند لاجرم شعر را آنطور که آنجا بوده هم می خواستند. چون صنعت که جواب داده بود تا حدودی، امتحان و طبع آزمایی ها از شاعران مختلف شروع شد و هر کدام در این عرصه کارها کردند. اما نيما آنکَس بود که توانست علارغم تمام سختیها و مرارتها حرفش را به کرسی بنشاند. در چه فضایی؟ مرگ خلاقیت. جایی که مهندسی معکوس رواج دارد و درخشیده، خلاقیت قبل از آن مُرده است. و این بزرگترین سوگواریست. مهندسی معکوس در شعر.