خداحافظ فردوسی آواز
?روزگار ما، روزگار رفتنها شده است و #شجریان هم امروز رفت. صدای او با ماست، با ما خواهد ماند، اما آنچه این رفتن را تلخ کرده این است که ما بیصدایانِ خسته از جور صیاد و گرفتار دام بلا، صدایی را از دست دادهایم.
در زمانههایی که طرح خاموشی بر طرح لبها
بود، حنجره او ترجمان ما بود. در امید و عشق و حزن و تنهایی. او این صدا را تنها به زیور تحریر و لحن و موسیقی نمیآراست بلکه هنرش آن بود که آنها را از باغستان به میراثرسیده این ملت میچید، از سرشاخههای درختانی که سعدی وحافظ و مولانا وعطار و بزرگانی دیگر، کاشته بودند. وقتی این صدا از آن میراث فراموش شده به ما پراکندگانِ پریشان احوالمیرسید یادمان میانداخت که در ایندامگه تنها نیفتادهایم، ایندردها، اینزخمها، تاول تطاولها و آبلهی پاها، همه و همه بر اندام تاریخ این مملکت، ناسور و کهنه وتجربه شده است و جز عشق، جز صلای دوباره همه خصلتهای انسانیِ اینتمدن وفرهنگ و تقلا برای خواندن بلبل و خلاصی از زغن، چارهای نیست. او بود که شعری را از بوستان میچید که یادمان میانداخت آنچه غنچه روح ما را از غارت تازیان و مغولان و تتاران تاکنون نگاه داشته و خواهد داشت جز خرد وعشق نخواهد بود.
?شجریان، بزرگی و عظمت وهویت تاریخی ما را به موسیقی وصدا روایت کرد. فردوسی، احیاگر زبان وفرهنگ ایران زمین بود. سهروردی فردوسی فلسفه و شجریان، فردوسی موسیقیوصدای مملکت و فرهنگی بود که هجمه صداهای گوشخراش و مضمونهای بیگانه با روح و درد این ملت را یک تنه از جان میشستوبه جای همه ما میخواند:
چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی
به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست
?رفتن او درد دیگری را هم بر جانمان نشاند. جان ایرانی یا مشحون از دغدغه آسمان است یا لبریز از ابتلائات زمین و یا هردوی اینها، شجریان با ربنایش، بازتاب لحظات آسمانی ما در رنگ ولعاب کاشیهای آبی و خلود وحیانی ایمانهای هراسان از تاراج بود. شجریان با «مرغ سحر» التیام زخم همه تنهای فراموش شده در سرداب استبداد و مرداب خفقان بود. شجریان با « شب، سکوت، کویر» راوی همه از دستدادنهای غریبانهای بود که جز بیکرانه کویر وستاره آسمان را محرم نمییافت. او صدای دلنشین همه صامت مصوتهای بهتحریر نیامده ایرانیِ ناتوان از روایت و ناگزیر از خموشی بود. وقتی او میرود، یکتن نمیرود، همه اینها که گفتم میرود. گذشته انگار دیگر گلویمان را میفشارد که بگوید همه آن خاطرات، نهتنها رفته است که دیگر مرورشان نیز صامت است.
?خداحافظ آخرین راوی اصالت میراثی که بوی نیشابور وشیراز وبلخ میداد. خداحافظ خالق آهنگین و داودی درد وعشق و تنهایی. خداحافظ تنها اشارت عرشی و ملکوتی بر زمینِ گوشخراش از نکبت و بلا. خداحافظ صدای نوجوانی ما بر سفره افطار، مَحرم ما در عاشقیها، سنگصبور ما در تلخیها و همراه ما در تقلای آزادی و مرهم جگر ما در دود درفش داغ ظلمها. خداحافظ استاد.