صبح زود كه بي خيال "مسكن "و "آزادي"،مي خواستم بروم "نان" سنگكي بگيرم اين تصوير را روي ديواري ديدم كه بارها از كنارش عبور كرده و بي توجه گذشته بودم. تصوير چريكي است و در كنارش نوشته:" آنانكه مرگ را برگزيدند". تاريخ مكتوب مرگ روي ديوارهاي چرك و دود خورده شهر حالا حالاها پاك نمي شود. يحتمل كار يكي از هواخواهان گروه هاي چپ دوران انقلاب يا چند صباح بعد از آن است، اين را از آن اسلحه و از آن مرگي كه در ايدئولوژي شان از " شهادت" رقباي مسلمانشان قابل تفكيك بود، مي شود فهميد.
مسلمان يا توده اي و مائويست و پيكاري و خلقي و مجاهد و... فرقي نمي كند، مرگ در منظومه فكري همه شان نقطه عطف بود، شيب تند به سمت نيستي يا هستي، هرچه بود ماجرايي بود كه ناپيدايي و سكوت بعد از آن راه را براي ساختن حماسه باز مي كرد. آن تقديس مرگ ، فصل مشترك همه نحله هايي و فرقه هايي بود كه يكي مدعي همراهي خداوند بود و ديگري خلق . خدا و خلق اما روحشان هم بي خبر بود از انديشه اي كه مرگ را مي پرستيد و سرنوشت آنان را رقم مي زند. مرگ كه بر جاي خدايي نشست، خدا و خلق به حاشيه رفتند واقعيت ماجرا را اما كاش مي شد از كسي كه يك روز يا يك شب، آهسته و با اضطراب اين طرح را روي ديوار زده و آن شب را در لذت خلق يك رسالت تاريخي خسبيده، كشف كرد. اگر مرگ را چنين كه تبليغ كرده تجربه كرده باشد ، حاصل اين انتخاب براي او، براي ما و جامعه اي هردوي ما چيز مبهمي نيست و اگر زنده باشد حالا شايد در جايي نشسته و پوزخند و شايد تلخند مي زند به نفس نفس زدن هاي آن شب مضحك.مرگ، امروز ميراث بجامانده از پدران ماست، پدراني كه از ظلم با سلاح مرگ انتقام مي گرفتند چنانكه خود به كسوت ظالم درآمدند، پدراني كه اگر عين القضات شمع آجين و حلاج به دار آويخته مي شد آن را جفاي در حق انسان و انكار آزادي نمي دانستند كه تكميل محتوم فرآيند عاشقي مي شمردند و به ستايش اش مي نشستند. پدراني كه جامعه بي طبقه توحيدي يا قدرت گرفتن پرولتاريا را نيز جز در مسير تقديس مرگ نمي ديدند، پدراني كه كمال هستي را در عطش به نيستي مي ديدند و دستيابي به حقيقت را آنچنان ساده گرفته بودند كه خود به ميمنت انحصار و تملك آن، خون ريختند. پدران ما ظلم گريز ترين جباران تاريخ بودند، مرگ مدار ترين مصلحان جهان ، پدران ما همه چيز بودند جز آنكه بايد و تبار ما اينگونه بود كه نطفه ما منعقد شد تا به تقديس ناگزير اجدادمان بنشينيم ، به قول شاملو اما:تماميِ الفاظ ِ جهان را در اختيار داشتيم و آن نگفتيم که به کار آيد چرا که تنها يک سخن يک سخن در ميانه نبود: آزادی!