شش و سیوپنج دقیقه در طول بیستوچهار ساعت چه اهمیتی دارد؟ چهارتیرِ هزار و چهارصد و دو چه اهمیتی در تقویم و اصلا سال هزار و چهارصد و دو چه اهمیتی در قرن بیستویک دارد؟ اینکه من کیام؟ رانندهای که سوارم میکند، مسیری که میروم و چیزهایی که میبینم...
?اینها همه چه اهمیتی دارد در جهان و در تاریخ و در جغرافیای احساسات مکرر آدمیانی که با تکرر طلوع و غروب میآیند و میروند و در این مدت تماشاگر آدمهای بزرگ و با اهمیت، حوادث تاریخساز و تیترهای صدرنشین و هزارچیز مهم دیگر هستند. با این همه راننده، پرسید: «وقتتان را نمیگیرم، خیابان خلوت است، اشکال ندارد از خیابان بغل بروم؟ سرتکان دادم که یعنی نه.

?بعد از پل چوبی، که آنهم جایی بیاهمیت از جهان است، مستراحی عمومی است. بهتر است بگویم سرویس بهداشتی چون این حجم از بیاهمیتی که حتا چپاندن مفهوم«استراحت» کاری برایش نکرده و در موقعیتهای بیاهمیتی که فقط وقتی دل و روده بهممیپیچد، مهم میشود، برای توصیف «بیاهمیتی» هم زیادی است.
?داشتم میگفتم. بعد آن پل فلزی که برای هیچکس وصف چوبیاش هم اهمیت ندارد و فقط بعضیها میگویند پیشتر کنارش جوی و خندقی بوده و نامش «پل جوبی» سرویس بهداشتی عمومیای هست. در آنجا و هر روز پیرزنی را میبینم که ظاهرا آنقدری وقت نداشته که بخواند یا فکر کند یا جاهای بااهمیت جهان را ببیند که بفهمد، کارش خیلی بیاهمیت است و این پیرزن که گفتم، صبح زود میرود، سرویش بهداشتی را تمیز میکند، روسری آبی خوشرنگی سرش میکند، روپوش سفیدی میپوشد و جلوی دستشویی مینشیند تا همه مضطرهای که یکهو میفهمند ترتیب بااهمیت-بیاهمیت ذهنشان از اساس غلط است، بیایند و خود را از فلسفههای پوچ ذهن و سنگینی پایینتنهشان نجات بدهند.
?راننده جلوی سرویس که رسید، ترمز کرد. لابد باید منتظر میماندم که برود بیتالخلا . با مستراح کاری نداشت. دستش را از پنجره بیرون برد. سلام کرد. ده تومانی را به سمت پیرزن گرفت و گفت:«صبحبخیر! دستت دردنکنه خیلی زحمت میکشی». پیرزن لبخند زد، پول را گرفت و راه افتادیم.
?چیزی نپرسیدم. یاد جملهای افتادم که چند روز پیش خواندم:«به نظر میرسد که انسان در هستی بیاهمیت است. جزیی است. هستی کل است و جزیی نمیتواند به کلی فکر کند اما انسان قادر به تامل در کل هستی است پس انسان کل عالم هستی است نه جزء آن» و من داشتم به این فکر میکردم که انسان با همین جزییات است که انسان است، آنچه بیاهمیت است راننده و کوچه و پل چوبی و آنها همه که گفتم، نیست، بیاهمیت چیزهایی است که کل انسان را جزیی کند نه اهمیت جزییاتی که باعث میشود انسان، انسان باشد.