دیروز پنجمین جلسه دوره « از تعالی تا ترقی در اندیشه ایرانی» بود. جلسه بعدی، جلسه واپسین این دوره است و به زودی عنوان دوره جدید نیز اعلام خواهد شد.
شاید اینکه تاکنون رابطه من و مخاطبانم در فضای مجازی بوده است سبب شده بود که تلقی دقیقی از کسانی که نوشتهها و افکارم را میخوانند، نداشته باشم اما این دوره و حضور فیزیکی در میان آنهایی که تاکنون از نزدیک ندیده بودمشان، باعث شد که حالا بدانم آنها بیش از آنچه فکر میکردم، میدانند و به دانستنِ بیشتر، شوقی بیش از من دارند.
از تعالی تا ترقی در اندیشه ایرانی
?استقبال و شمار حاضران در جلسه و آنها که آنلاین دوره را دنبال میکردند( نزدیک به هفتادوپنج نفر) و اینکه بسیاری از آنها با وجود مشکلات و مشغلهها از تهران و شهرستانهای دور ونزدیک، همچنان حضور منظمی در جلسات داشتند و گفتهها را با دقت گوش میدادند و مکتوب میکردند، غبطه مرا نسبت به این همه پشتکار واقعا برانگیخت زیرا خود من در زندگی هیچگاه برای کشف یا شنیدن چیزی که میتوانست دغدغههای ذهنیام را اندکی رفع کند، اینقدر تقلا و صبوری نکردهام.

?در طول دوره حجم انبوهی از محبت، صداقت و دلگرمی را دریافت کردم و هیچوقت حس نکردم که دارم چیزی را به آنان یاد میدهم، حس و لذتی که از این جلسات بردم، بیشتر چیزی شبیه این گفته «سیسرو» در رساله «در باب دوستی» بود:
انسان با کشف تمام زیباییهای جهان
ولو از آسمانها، لذتی نمیبرد
مگر همنشینی داشته باشد
تا همراهِ لذتش باشد.
( تصویر متعلق به یکی از جلسات دوره است)