دل نوشته

یک وقتها آدم فکر میکنه واسه ی چی توی این دنیا آمدیم ؟ آمدیم چکار کنیم ؟ من باشم تو نباشی ؟ من بپوشم تو نپوشی ؟ من سوار شم ، تو سوار نشی ؟ من مالک شم تو همون مستاجر بمون ووو ... چیزی ام خواستم یادت بدم پیش خودم بگم ... نه درست نیست ... اگه یاد بگیره ... چه جوری پول دربیاره ... چه جوری عقل معاش شو کار بندازه ... چه جوری یک حرفه یک کار یک هنر یک چی و یک چی دیگه و یاد بگیره پس یکروز میاد جام و میگره و تنگ میکنه ... بدونکه همون روز تو دیگه فرشته ای که خدا اشرف مخلوقاتش آفریده که خودت هواپیما بسازی و همه رو با هم به آسمون ببری و خوشحالشون کنی ... دیگه نیستی . یعنی تاریخ مصرف انسانی من نوعی دیگه ته کشیده . چون تهش به خودم و منیت خودم رسیدم. پس منتظر روزهای تنهایی تو یک دهک عمرت یا برزخی که خودت واسه خودت درست کردی حتما خواهی ماند ‌

من فکر میکنم اگه بی تفاوت از کنار همدیگر رد نشیم و به همدیگه گوش بدیم و درد هم و بخوریم و مرهم هم بشیم ۹۰ درصد نه صددرصد مشکلاتمون حل میشه . علی زرگر

۰۹۳۳۳۲۱۸۶۳۶