الان چشمم به نوشته ای افتاد که دقیقا دو ماه قبل آن را نوشته بودم:
" از امشب یک عهد با خودم بستم
دیگه چای سیاه و قند نخواهم خورد، مطلقا، حتی نصف لیوان..
من معتاد شده ام و باید ترک کنم
بوی چای
و
لذت آب شدن قند سیم کشی مغزم را به هم زده اند که باید دوباره بسازمش، پس از امشب شروع می کنم و تا ۲۴ ساعت آینده به عنوان تمرین دیگه چای نخواهم خورد" تمام.
حرف دیگری ندارم غیر این:
چه غلطا!
الان می روم تا چای بعد ناهار را بخورم،
جزئی از روتین روزانه ام:
دو فنجان بعد صبحانه
دوتا بعد ناهار
دوتا بعد شام
آهن غذا هم زیاد برام مهم نیست، اصلا غذا رو می خورم که بعدش چای بخورم آهن رو کی داده کی گرفته؟ 😂
الان سماور در حال ارزشی ندارد..