با روزه گرفتن به اختیار خودمان یک چیز بزرگ را در زندگی خویش وارد می کنید که میلیونها اثر سیستمی در لایه های مختلف زندگی شما به ارمغان می آورد.
در حقیقت، جدای از آثار معنوی و تقربی که در روزه وجود دارد و باعث زایش تقوا و نزدیکی به خدا می شود و جان انسان را در مواجهه با حقیقت های برتری که در عالم وجود دارد می نماید، از حیث متافیزیکی اولین اثر روزه تجربه یک حال خوب است.
تفسیر این حال خوب کمی سخت است ولی همین قدر میدانم که در طول روزه بیش از اینکه در کوک این و آن و این چیز و آن چیز بیرون از خویش باشیم تمرکزمان در خویش و ورق زدن ملکات و حالات درونی خودمان است و این یعنی تجربه یک نوع خودآگاهی زلال آن هم بصورت عملی و عینی.
امروزه به جهات مختلف، فرصت این تجربه با زندگی شهری و زیست در کلان شهرها از ما گرفته شده و اگر حواسمان نباشد تبدیل به جزیره های جدا از همی شده ایم که هر کدام در گوشه ای جا خوش کرده ایم و تجربه ی این قبیل از افکار و احساسات نو و جدید و زیبا را در نسبت با خود و دیگران از دست داده ایم، یعنی وقتی با خودمان تنهاییم، ناخودآگاه شروع به خط خطی روح خود می نماییم و وقتی با دیگران نیز ارتباط برقرار می کنیم نیز به جای اینکه دست آنها را بگیریم و روحشان را وسعت بدهیم، دور از محضرتان گند می زنیم به فطرت و شخصیتشان، چرا؟!
شاید چون فرصت یک روزه داری خوب را به خود نداده ایم، پس محض رضای خدا « گاهی روزه بگیر تا این تجربه خوب را از دست نداده باشی»