من همیشه از داشتن دفتر خاطرات فراری بودم، سعی میکردم که مثل بقیه دوستانم بنویسم و ته کمدم مخفی کنم، ولی نمیشد!میدونید چرا؟ چون همیشه پیش خودم میگفتم تهش که چی!
میرفتم دفتر خاطرات خواهرم رو برمیداشتم و میخوندم و آه از نهادم بیرون میومد و اشک هام سرازیر میشد!خدایا منو ببخش که گاهی هم به نوشته هاش میخندیدم:)
دوست داشتم نوشته هام مخاطب داشته باشه بنابراین به نامه نوشتن بیشتر علاقه مند بودم، آخرای سال تحصیلی بعد امتحانات دفتر خاطرات تک تک بچه ها رو می نوشتم!
الان که اینجام
مینویسم
چون میدونم یکی بالاخره میخونه:)