درخت

روزهایی که رنگ و بوی خاکستری دارند...

و تو منتظر یک جرعه نور آفتاب بر لب پنجره نشسته ای...

تو ای تک درخت دشت تنهایی، امیدت به کیست؟

باد می آید و می رود، روزها شب می شود،زمستان تن تورا عریان می کند و تو هنوز منتظری تا بهار برای همیشه کنارت بماند....

می گویند زندگی رنج است...

شنیده ام زندگی تلخ تر است از زهر هلاهل و کوتاه تر از چشم بر هم زدن...اما هر دو می دانیم که زندگی ساخته ذهن من و توست.

زندگی همان لحظه ای است که تو دوری و من به امیدت زنده ام.

همان پشت پنجره نشستن است.

همان لحظاتی که کسی نیست برایت چای بیاورد

همان دقایقی که به سکوت سپری می شود

همان ساعاتی که به بچه ی به دنیا نیامده ات فکر می کنی!

ای تک درخت دشت تنهایی من سبز شو

شکوفه بزن

حتی در زمستان

بگذار روزگار بداند که تو شیفته این لحظات هستی

بگذار دنیا در مقابل تو سر خم کند و به عظمت وجودت تسلیم شود.

بگذار عطر میوه هایت تمام دشت را فراگیرد و کوه ها دق کنند و فروریزند .

بگذار زیبایی و شکوهت چشم حسودان را کور کند تا نتوانند سرسبزی وجودت را ببینند.

عاشقانه بر آفتاب لوندی کن تا عمر دارد تورا از یاد نبرد.