ابعاد روانشناختی و راهکارهای درمانی در بیماران ام اس (MS) مولفین : فاطمه کثیری ماهوری و بهاره پورکیانی
رسیدگی به افسردگی و اضطراب در بیماران مبتلا به اماس از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، زیرا این اختلالات روانی نهتنها پیامد مستقیم ماهیت مزمن و پیشرونده بیماری هستند، بلکه میتوانند سیر اماس را نیز بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهند. اماس بیماریای است که با عدم قطعیت، نوسانات علائم، خستگی مزمن، درد، محدودیتهای حرکتی و نگرانی از آینده همراه است و همین عوامل زمینهساز بروز افسردگی و اضطراب میشوند. مطالعات نشان میدهد شیوع افسردگی و اضطراب در بیماران اماس بهمراتب بالاتر از جمعیت عمومی است و در صورت نادیدهگرفتن، این مشکلات میتوانند کیفیت زندگی، عملکرد اجتماعی، روابط خانوادگی و حتی پایبندی بیمار به درمانهای دارویی را کاهش دهند. افسردگی درماننشده ممکن است باعث بیانگیزگی، کنارهگیری اجتماعی، اختلال خواب و کاهش امید به زندگی شود و اضطراب مداوم میتواند علائم جسمی مانند خستگی، اسپاسم عضلانی و درد را تشدید کند. از سوی دیگر، شواهد علمی حاکی از آن است که وضعیت روانی نامطلوب میتواند با افزایش التهاب، تضعیف سیستم ایمنی و تشدید حملات بیماری همراه باشد و به این ترتیب یک چرخه معیوب میان علائم جسمی و روانی ایجاد کند. رسیدگی به سلامت روان بیماران اماس از طریق غربالگری منظم افسردگی و اضطراب، رواندرمانی، آموزش مهارتهای مقابلهای، حمایت خانوادگی و در صورت لزوم درمان دارویی، نقش مهمی در بهبود پیامدهای کلی بیماری دارد. زمانی که بیمار احساس شود شنیده میشود، درک میشود و حمایت روانی دریافت میکند، توانایی او برای پذیرش بیماری، همکاری با تیم درمان و حفظ نقشهای فردی و اجتماعی افزایش مییابد. بنابراین، توجه همزمان به ابعاد جسمی و روانی اماس نه یک اقدام جانبی، بلکه بخشی اساسی از درمان جامع است و میتواند به افزایش کیفیت زندگی، کاهش رنج روانی و ارتقای احساس کنترل و امید در بیماران مبتلا به اماس منجر شود.