
حس میکنم در غربت تهران گمت کردم
مابین عابرهای سرگردان گمت کردم
ای نوش داروی تمام دردهای من
مشکل به دست آوردم و آسان گمت کردم
مانند بیتی ناب در شعری خیال انگیز
در لابه لای دفتر و دیوان گمت کردم
دست تو چتر ایمن من بود و ناغافل
یک روز زیر شُرشُرِ باران گمت کردم
از پیله بیرون آمدی در فصل یخبندان
پروانهی از شاخه آويزان گمت کردم
ای حسن یوسف! عطر زنبق! بوی اویشن
با من چه کردی؟ من که در ایوان گمت کردم
گفتم کنار تو به مقصد میرسم اما
در نیمهی این راه بی پایان گمت کردم
هرگوشه میگردم، تورا اما نمیبینم
حس میکنم در غربت تهران گمت کردم