دیگر در آن کابوس لعنتی به تنهایی راه رفتن کار من نیست .
تا کِی باید این اطلال را جیحون کنم ؟
نه رمقی در پاهایم مانده و نه فکری در مغزم که آرامم کند.
کابوسهایم هر شب شتاب میگیرند تندتر از تپش قلبم.
گاهی دلم میخواهد هرگز زاده نشده بودم که مجبور باشم این هراس را بچشم
بالش سرد و نمکشیدهام صحنهی ویرانی من است .
آغشته به اشک و آب دهانم که از ترس جاری میشود.
دیگر بر اشکم هم اختیار ندارم.
و باز صدایی میآید همان صدای لعنتی اوج گرفته در خسس سینه به هنگام ترس:
«من هرگز رهایت نمیکنم.»
و من در تاریکی ناتوان از فریاد نفسنفس میزنم:
«به خدا که توانی برای جنگ ندارم بگذار بروم...»
اما صدایم در تمناها گم میشود.
میخواهم گوشی را بردارم زنگ بزنم به کسی… تا شاید به دادم برسد اما گوشی لعنتی ام هنگ کرده است .
میخواهم بلند شوم ولی پاهایم گرفتار زمینند.
صدا از حنجره بلند نمیشود همانجا ته نشین شده و راه گلویم از امواج کور سد میکند اما توان سکوت نیز ندارم .
او همچنان به حرف هایش ادامه میدهد
: «تو محکومی و محبوس تو را تا ابد اینجا نگه خواهم داشت
تو مال جهنمی. بهشت برایت زیادیست .»
و من فقط میلرزم. تمام، بیرمق و ویران.
وقتی از کابوس بیدار میشوم نیمساعتی طول میکشد تا بفهمم زندهام . خودم را همانند تازه مست ها بر روی زمین میکشم دنبال گوشی ام میگردم آخ برای تسلای اندوهم به واژه ها پناه میبرم .
هیچکس نیست کمکم کند. نه دستی و نه صدایی.
فقط خودم میمانم و اشکهایی که باید خودم پاکشان کنم.
خودم که باید خودم را آرام کنم تا شاید نفسی تازه کنم.
گاهی نمیدانم کجا هستم.
شما کیستید؟ من کیام؟
اصلاً چرا متولد شده ام؟ برای چه؟ برای این همه درد؟ برای دلبستن و بریدن؟ برای تاخت و تازه های جهنمی ؟ برای سرگشتگی؟ برای وهم و اضطراب پس خدا کجاست
شاید هیچ فلسفهای در کار نیست. همهچیز پوچ است.
انگار تازه از مادر زاده شدهام بیهیچ خاطرهای.
ذهنم سفید است و بی اثر. باید خودم را از نو به یاد بیاورم...
خستهام.
خسته از دیدن خسته از خوابیدن. خسته از تمام کابوسهای ناتمام.
دعایم کنید چون من دیگر رمقی برای خواستن ندارم.
شاید دعای جمعی کاری کند. شاید
و خودم هستم خودم پر رنگ تر از همه ... به گمانم سرنوشتم تنهاییست به گمانم باید از قهرمان داستان اینگونه بنویسند : شکوه تنهایی به هنگام ترس زیباتر است .
و صدایی اینگونه زمزمه ام میکند : از تنهایی ات نهراس که تو سالهاست این درس را پاس کرده ای . از آن بترس که در آیینه نیز نتوانی به خود نگاه کنی . و از آن بترس که آسیب مجدد تنت را زخمی کند پس تنهایی ات را در آغوش بکش که اوج داستانت با تنها مردنت زیبا تر خواهد شد . تنها و بی کس تراژدی گوش نواز